विगणय्य स्वयं दृष्टो विस्मितश्चार्थचिन्तया
मेया तपो विक्रयाद्यैरेतद्धनमुपार्जितम्
मेरुतुल्यसुवर्णानि ह्यसंख्यातानि वाञ्छति
सर्वान्कामानवांप्नोति पुनरन्यञ्च काङ्क्षति
चक्षुःश्रोत्रे च जीर्येते तृष्णेका तरुणायते
बलं हतं च जरसा तृष्णा तरुणतां गता
सुशान्तो ऽपि प्रमन्युः स्याद्धीमानप्यतिमूढधीः
तस्मादाशां त्यजेत्प्राज्ञो यदीच्छेच्छाश्वतं सुखम्
तथैव सत्कुले जन्म आशा हत्यतिवेगतः
किञ्चिद्दातापि चाण्डालस्तस्मादधिकतां गतः
अवमानादिकं दुःखं न जानन्ति कदाप्यहो
शरीरमपि जीर्णं च जरसापहतं बलम्
एवं निश्चित्य विप्रेन्द्र धर्ममार्ग रतो ऽभवत्
स्वयं तु भाग द्वितय स्वार्जितार्थादपाहरत्
स्वेनार्जितानां पापानां नाशं कर्तुमनास्तदा
अन्नादीनां च दानानि गङ्गातीरे चकार सः
नारनारायण स्थानं जगाम तपसे वनम्
फलितैः पुषअपितैश्चैव शोभितं वृक्षसंचयैः
परिचर्यापरैर्वृद्धैर्मुनिभिः परिशोभितम्
गृणन्तं परमं ब्रह्म तेजोराशिं ददर्श ह
शीर्णपर्णाशनं दृष्ट्वा वेदमालिर्ननाम तम्
कन्दमूलफलाद्यैस्तु नारायणधिया मुने
विनयावनतो भूत्वा प्रोवाच वदतां वरम्
मामुद्धर महाभाग ज्ञानदानेन पण्डित
प्रोवाच प्रहसन्वाग्मी वेदमालिं गुणान्वितम्
प्रवक्ष्यामि समासेन दुर्लभं त्वकृतात्मनाम्
परापवादं पैशुन्यं कदाचिदपि मा कृथाः
हरिपूजापरश्चैव त्यज मूर्खसमागमम्
परित्यज्यात्मवल्लोकं दृष्ट्वा शान्तिं गमिष्यसि
द्रंभाचारमहॄङ्कारं नैष्ठुर्यं च परित्यज