हृत्पद्मसंस्थितं विष्णुं न विजानन्ति नारद
हरिः श्रद्धावतां तुष्येन्न धनैर्न च बान्धवैः
विष्णुभघक्तिमतां नॄणां भवेज्जन्मनि जन्मनि
एतद्विदित्वा सततं पूजनीयो जनार्द्दनः
हरिपूजारतानां तु भवत्येन न संशयः
इहामुत्रासुखप्रेप्सुः परनिन्दापरो भवेत्
सत्पात्रदानशून्यं यत्तद्धनं धिक्पुनः पुनः
पापानामाकरं तद्वै विज्ञेयं मुनिसत्तम
चौर्येण रक्षितमिव विद्धि लोकेषु निश्चितम्
नाराधयन्ति विश्वेशं पशुपाशविमोचकम्
हरि भक्ति युता दैवी तद्धीना ह्यासुरी महा
श्रेष्ठाः सर्वत्र विख्याता यतो भक्तिः सुदुर्लभा
कामादिरहिता ये च तेषां तुष्यति केशवः
सत्पात्रदाननिरताः प्रयान्ति परमं पदम्
पठतां शुण्वतां सद्यः पापराशिः प्रणश्यति
यजन्ति ज्ञानयोगेन ज्ञानरूपिणमव्ययम्
यजन्ति कर्मयोगेन सर्वधातारमच्युतम्
अजरामरवन्मूढास्तिष्टन्ति नरकीटकाः
न यजन्ति जगन्नाथं सर्वश्रैयोविधायकम्
दैवात्के ऽपीह जायन्ते लोकानुग्रहतत्पराः
स याति परमं स्थानं सर्वलोकोत्तमोत्तमम्
पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम्
यस्य श्रवणमात्रेण वाचिमेध फलं लभेत्
वेदमालिरिति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः
पुत्रमित्रकलत्रार्थं धनार्जनपरो ऽभवत्
चण्डालाद्यैरपि तथा संभषी तत्प्रतिग्रही
परार्थं तीर्थगमनं कलत्रार्थमकारयत्
यज्ञमाली सुमाली च यमलावतिशोभनौ
पोषयामास वात्सल्याद्बहुभिः साधनैस्तदा
स्वधनं गणयामास कियत्स्यादिति वेदितुम्