तस्यास्तुष्टो जगन्नाथो ददाति स्वपदं मुने
देवपूजापराश्चैव तेषां तुष्यति केशवः
मा कुरुष्व ह्यहङ्कारं विद्युल्लोलश्रिया वृथा
राजादिभिर्धनं बाध्यं सम्पदः क्षणभङ्गुराः
हतं च भोजनाद्यैश्च कियदायुः समाहृतम्
कियद्विषयभोगैश्च कदा धर्मान्करिष्यति
वयस्येव ततो धर्मान्कुरु त्वमनहङ्कृतः
वरुर्विनाशनिलयमापदां परमं पदम्
किमर्थं शाश्वतधिया कुर्यात्पापं नरो वृथा
विश्वासो नात्र कर्त्तव्यो निश्चितं मृत्युसंकुले
देहयोगनिवृत्त्यर्थं सद्य एव जनार्दनम्
भजस्व सततं विष्णुं मानुष्यमतिदुर्लभम्
संभ्रान्तस्य तु मानुष्यं कथञ्चित्परिलभ्यते
भोगबुद्धिस्तथा नॄणां जन्मान्तरतपः फलम्
मूर्खः को ऽस्ति परस्तस्माज्जडबुद्धिरचेतनः
तेषामतीव मूर्खाणां विवेकः कुत्र तिष्ठति
कस्तं न पूजयेद्विप्रसंसाराप्रिप्रदीपितः
विष्णुभक्तिविहीनश्च द्विजो ऽपि श्वपचाधमः
यस्मिंस्तुष्टे ऽखिलं तुष्येद्यतः सर्वगतो हरिः
तथःआ चराचरं विश्वं विष्णाविव प्रलीयते
तथैव हरिणा व्यात्पं विश्वमेतच्चराचरम्
उभे ते निकटे विद्धि तन्नाशो हरिसेवया
संसारपाशविच्छेदीकस्तं न प्रतिपूजयेत्
यं समभ्यर्च्य विप्रर्षे मोक्षभागी भवेन्नरः
हरिनाम्नि स्थिते लोकः संसारे परिवर्त्तते
नीयमानो यमभटैरशक्तो धर्मसाधनैः
तावदेवार्चयेद्विष्णुं यदि मुक्तिमभीप्सति
मृत्युः संनिहितो भूयात्तस्माद्धर्मपरो भवेत्
विनश्वरं समाज्ञाय धर्मं नैवाचरत्ययम्
दम्भाचारं परित्यज्यं वासुदेवं समर्चयेत्