श्रीवत्सवक्षसं देवं सुरासुरनमस्कृतम्
ध्यायेदात्मानमव्यक्तं परात्परतरं विभुमट्
ध्यानं कृत्वा मुहुर्त्तं वा परं मोक्षं लभेन्नरः
ध्यानात्प्रसीदति हरिद्धर्यानात्सर्वार्थसाधनम्
तेन ध्यानेन तुष्टात्मा हरिर्मोक्षं ददाति वै
ध्यानं ध्येयं ध्यातृभावं यथा नश्यति निर्भरम्
भवेन्निरन्तरं ध्यानादभेदप्रतिपादनम्
निर्वातदीपवत्संस्थः समाधिरभिधीयते
न जिघ्रति न स्पृशति न किञ्चद्वक्ति सत्तम
सर्वोपाधिविनिर्मुक्तो योगिनां भात्यचञ्चलः
विभात्यज्ञाननाशे तु यथापूर्वं व्यवस्थितम्
तन्नाशे निर्मलं ब्रह्म प्रकाशयति पण्डितं
सर्वेषामेव भूतानामन्तर्यामितया स्थितम्
पश्यन्ति यज्ज्ञानविदां वरिष्टाः परात्परस्मात्परमं पवित्रम्
पुराणपुरुषो ऽनादिः शब्दब्रह्मेति गीयते
आनन्दं निर्मलशान्तं परं ब्रह्मेति गीयते
अविकारमजं शुद्धं परं ब्रह्मेति गीयते
संसारतापतत्पानां सुधावृष्टिसमं नृणाम्
नादरुपमनौपम्यमर्द्धमात्रोपरिस्थितम्
मकारं रुद्ररुपं स्यादर्ध्दमात्रं परात्मकम्
तेषां समुच्चयं विप्र परब्रह्मप्रबोधकम्
वाच्यवाचकसंबन्धो ह्युपचारात्तयोर्द्विजा
तदभ्यासेन संयुक्ताः परं मोक्षं लभन्ति च
कोटिसूर्यसमं तेजो ध्यायेदात्मनि निर्मलम्
यद्यत्पापहरं वस्तु तत्तद्वा चिन्तयेद्धृदि
एतद्विदित्वा योगीन्द्रो लभते मोक्षमुत्तमम्
स सर्वपापनिर्मुक्तो हरिसालोक्यमान्पुयात्
इदानीमपि सर्वज्ञ यत्पृच्छामि तदुच्यताम्
यस्य तुष्यति सर्वेशस्तस्य भक्तिश्च शाश्वतम्
तन्ममाख्याहि सर्वज्ञ मुने कारुण्यवारिधे