उद्वेग मानवा मूर्खाः किं न यान्ति हि पापिनः
तल्लब्ध्वा परलोकार्थं यत्नं कुर्य्याद्विचक्षणः
लभन्ते परमं स्थानं पुनरावृत्तिदुर्लभम्
यस्मिंश्च विलयं याति स संसारस्य मोचकः
तं समभ्यर्च्य देवेशं संसारात्परिमुच्यते
संसारपाशबद्धानां दुःखानि सुबहूनि च
येनोपायेन मोक्षः स्यात्तन्मे ब्रूहि तपोधन
भुज्यन्ते च मुनिश्रेष्ठ तेषां नाशः कथं भवेत्
कामाल्लोभाभिभूतः स्याल्लोभात्क्रोधपरायणाः
प्रनष्टबुद्धिर्मनुजः पुनः पापं करोति च
यथा देहभ्रमत्यक्त्वा मोक्षभाक्स्यात्तथा वद
यस्मात्संसारदुःखान्नो मोक्षोपायमभीप्ससि
हरिश्च पालको रुद्रो नाशकः स हि मोक्षदः
तं विद्यान्मोक्षदं विष्णुं नारायणमनामयम्
तमुग्रमजरं देवं ध्यात्वा दुःखात्प्रमुच्यते
ज्ञानरुपं सदानन्दं प्राहुर्वैमोक्षसाधनम्
समर्चयन्ति तं विद्याच्छाश्वतस्थानदं हरिम्
हृदि पश्यन्ति यं सत्यं तं जामीहि सुखावहम्
आकाशमध्यगः पूर्णस्तं प्राहुर्मोक्षदं नृणाम्
अनूपमो ऽखिलाधारस्तां देवं शरणं व्रजेत्
तं प्राहुर्मोक्षदं विष्णुं मुनयस्तत्त्वदर्शिनः
स एव कर्मफलदो मोक्षदो ऽकामकर्मणाम्
भुङ्क्ते य ईश्वरो ऽव्यक्तस्तं प्राहुर्मोक्षदं प्रभुम्
ददाति शाश्वतं स्थानं तं दयालुं समर्चयेत्
जरामरणनिर्मुक्तो मोक्षदः सो ऽव्ययो हरिः
अमृतत्वं भजन्त्याशु तं विदुः पुरुषोत्तमम्
परात्परतरं यञ्च तद्विष्णोः परमं पदम्
परिपूर्णं ज्ञानमयं विदुर्मोक्षप्रताधकम्
य उपास्ते सदा योगी स याति परमं पदम्
कामर्द्यैवर्जितोयोगी लभते परमं पदम्