विनापि महतां सेवां हरिभक्तिर्हि दुर्लभा
प्रवर्त्तते मतिर्वत्स कथं ते ऽलौकिकी कृतिः
जायते भगवद्भक्तिस्तदहं विस्मयं गतः
भद्रशीलो मुनिश्रेष्ठः पित्रैवं सुविकल्पितैः
स्वानभ्रुतं यथाव्रतं सर्वं पित्रे न्यवेदयत्
जातिस्मरत्वाज्जानामि यमेन परिभाषितम्
उवाच प्रीतिमापन्नो भद्रशीलं महामतिम्
कस्य वा केन वा हेतोस्तत्सर्वं वक्तुमर्हसि
धर्मकीर्तिरिति ख्यातो दत्तात्रघेयेण शासितः
अधर्माश्च तथा धर्मा मया तु बहवः कृताः
पापण्डजनसंसर्गात्पापण्डचरितो ऽभवम्
पापण्डैर्बाधितो ऽहं तु वेदमार्गं समत्यजम्
अधर्मनिरतं मां तु दृष्ट्वा महेशजाः
एवं पापसमाचारो व्यसनाभिरतः सदा
ससैन्यो ऽहं वने तत्र हत्वा बहुविधान्मृगान्
रवितीक्ष्णातपल्कान्तो रेवायां स्नानमाचरम्
अहष्टसैन्य एकाकी पीड्यमानः क्षुधा भृशम्
एकादशीव्रतपरा मया दृष्ट्वा निशामुखे
जागरं कृतवांश्वापि सेनया रहितो निशि
तत्रैव जागरान्ते ऽहं तातपञ्चत्वमागतः
दंष्ट्राकरालवदनमपश्यं समवर्तिनम्
अस्य शिक्षाविधानं च यथावद्वद पण्डितं
चिरं विचारयामास पुनश्चेदमभापत
एकादश्यां निराहारः सर्वपापैः प्रमुच्यते
जागरं चोपवासं च कृत्वा निषअपापतां गतः
तानि सर्वाणि नष्टानि ह्युपवासप्रभावतः
नानाम दण्डवद्भूमौ ममाग्रे सो ऽनुकंपितः
ततश्च स्वभटान्सर्वानाहूयेदमुवाच ह
धर्ममार्गरता न्मर्त्यान्मानयध्वं ममान्तिकम्
नारायणाच्युतहरे शरणं भवेति शान्ता वदन्ति सततं तरसात्यजध्वम्