आवयोग्राहणे यत्तानृचुः कृष्णपरायणाः
मुञ्चध्वमेतौ निष्पापौ दम्पती हरिवल्लभौ
अपापे पापधीर्यस्तु तं विद्यात्पुरुषाधमम्
पापे त्वपापधीर्यस्तु तं विद्यादधमाधमम्
यमेन पापिनो दण्ड्यास्तन्नेष्यामो वयं त्विमौ
धर्माधर्मविवेको ऽयं तन्नेष्यामो यमान्तिकम्
प्रत्यूचूस्तान्यमभटानधर्मे धर्ममानिनः
सम्यग्विवेकशून्यानां निदानं ह्यापदां महत्
यूयं किमर्थमद्यापि कर्त्तुं पापानि सोद्यमाः
तिष्टन्ति नरके घोरे यावच्चन्द्रार्कतारकम्
किमर्थं पापकर्माणि करिष्ये ऽथ पुनः पुनः
किन्त्वाभ्यां चरितान्धर्मान्प्रवक्ष्यामो यथातथम्
हरिणा त्रायमाणौ च मुञ्चध्वमविलम्बितम्
अन्तकाले विष्णुगृहे तेन निष्पापतां गतौ
लभते परमं स्थानं किमु शूश्रूषणे रताः
कृष्णसेवी नरो ऽन्ते ऽपि लभते परमां गतिम्
ते दूताः सहसा यान्ति पापिनो ऽपि परां गतिम्
सो ऽपि याति परं स्थानं किमुद्वात्रघिंशवत्सरान्
एतौ हरिगृहे नित्यं जीर्णशीर्णाधिरोपकौ
कथमेतौ महाभागौ यातनाभोगमर्हथ
आरोप्यावां विमानाग्रयं ययुर्विष्णोः परं पदम्
दिव्यान्भोगान्भुक्तवन्तौ तावत्कालं मुनीश्वर
अत्रापि संपदतुला हरिसेवाप्रसादतः
प्रात्पमीदृक् फलं विप्र देवानामपि दुर्लभम्
प्राप्स्यावः परमं श्रेय इति हेतुर्निरुपितः
जायते भूमिदेवेन्द्र किं पुनः श्रद्धया कृतम्
प्रशस्य दम्पती तौ तु प्रययौ स्वतपेवनम्
परिचर्या तु सर्वेषां कामधेनूपमा स्मृता
ददाति परमं श्रेयः सर्वकामफलमप्रदः
पठेच्च शृणुयाद्वापि सो ऽपि याति परां रातिम्