सतामायमनं सन्तं प्रशंसन्ति सुरवावहम्
तेजः कीर्तिर्धनं पुत्रा इति प्रहुर्विपश्चितः
यत्र सन्तः प्रकुर्वन्ति महतीं करुणां प्रभो
स स्नातः सर्वतीर्थेषु पुण्यात्मा नात्र संशयः
मामाज्ञापय विप्रेन्द्र किं प्रियं करवाणि ते
स्पृशषन्करेण तं प्रीत्युवाचातिहर्षितः
विनयावनतः सर्वो बहुश्रेयो लभेदिह
विनयाल्लभते मर्त्यो दुर्लभं किं महात्मनाम्
स्वस्ति ते सततं भूयाद्यत्पृच्छामि तदुच्यताम्
तासु नित्यं ध्वजारोपे वर्त्त्से त्वं सदोद्यतः
किमर्थमेतद्वृत्तान्तं यथावद्वक्तुमर्हसि
आश्चर्यभूतं लोकानामावयोश्चरितं त्विह
कुमार्गगनिरतो नित्यं सर्वलोकाहिके रतः
गोध्नश्च ब्रह्महा चौरः सर्वप्राणिवधे रतः
एवं स्थितः कियत्कालमनाहत्यं महदृचः
मृगमांसाशनो नित्यं तथा पान्थाविल्लम्पकः
एकदा क्षुत्परिश्रान्तो निदाघार्त्तः पिपासितः
हंसकारण्डवाकीर्णं तत्समीपे महत्सरः
अपिबं तत्र पानीयं तत्तीरे विगतश्रमः
तस्मिञ्जीर्णीलये विष्णोनर्निवासं कृतकवानहम्
पर्णैस्तृणैश्च काष्ठैघैर् गृहं सम्यक् प्रकल्पितम्
तत्राहं व्याधवृत्तिस्थो हत्वा बहुविधान्मृगान्
अथेयमागता साध्वी विन्ध्यदेशसमुद्भवा
बन्धुवर्गपरित्यक्ता दुःखिता जीर्णविग्रहा
दैवयोगाकत्समायाताभ्रमन्ती विजने वने
इमां दुःखार्दितां दृष्ट्वा जाता मे विपुला दया
गतश्रमात्वियं ब्रह्मन्मया पृष्टा यथा तयम्
नान्मावकोकिला चाहं निषादकुलसभ्भवा
परस्वहारिणी नित्यं सदा पैशुन्यवादिनी
कियत्कालं ततः पत्या भृताहं लोकनिन्दिता