प्रथमं पौरुषं सूक्तं विष्णोर्नुकमिरावतीम्
सोमो धेनुमुदुत्यं च जुहुयाच्च ततो द्विज
रात्रघौ जागरणं कुर्यादुपकण्ठं हरेः शुचुः
गन्धपुष्पादिभिर्देवमर्चयेत्पूर्ववत्क्रमात्
नृत्यैश्च रतोत्रघपठनैर्नयेद्विष्णवालये ध्वजम्
सुस्थुरः स्थापयेद्विप्र ध्वजं सस्तम्भसंयुतम्
भक्षघ्यभोज्यादिसंयुक्तैर्नैवेद्यैश्च हरिं यजेत्
प्रदक्षघिणमनुव्रज्य स्तोत्रघमेतदुदूरयेत्
नमस्ते ऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज
लयमेष्यति यत्रैवं तं प्रपन्नो ऽस्मि केशवम्
योगिनोयं न पश्यन्ति तं वन्दं ज्ञानरुपुणम्
पादो ऽभूद्यस्य पृथिवी तं वन्दे विश्वरुपिणम्
ऋक्सामयजुपी येन तं वन्दे ब्रह्ररुपिणम्
वैश्या यस्यो रुतो जाताः पद्भघ्यां शूद्रो व्यजायत
स्वभावविमलं शुद्धं निर्विकारं निरञ्जनम्
सद्भक्तवत्सलं विष्णुं भक्तिगम्यं नमाम्यहम्
सूक्ष्मासूक्ष्याणि येनासंस्तं वन्दे सर्वतोमुखम्
निर्गुणं परमं सूक्ष्मं प्रणतो ऽस्ति पुनः पुनः
यमामनन्ति योगान्द्राः सर्वकारणकारणम्
निर्गुणः परमात्मा च स मे विष्णुः प्रसीदतु
ज्ञानिनां सर्वगो यस्तु स मे विष्णुः प्रसीदतु
हूयते च पुनर्द्वातार्थंभ्यां स मे विष्णुः प्रतीदतु
गतिदाता विश्वमृग्यः स मे विष्णुः प्रसूदतु
तानर्चयन्ति विबुधाः स मे विष्णुः प्रसीदतु
निर्गुणं च गुणाधारं स मे विष्णुः प्रसीदतु
आचार्यं पूजयेत्पश्चाद्दक्षिणाच्छादनादिभिः
पुत्रमत्रिकलत्राद्यैः स्वयं च सह बन्धुभिः
तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये शृणुष्व सुसमाहितः
तावन्ति पापजालानि नश्यन्त्येव न संशयः
ध्वजं विष्णुगृहे कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः