ते विष्णुलोकं गच्छन्ति स्तूयमाना दिविस्थितैः
स याति न पुनर्जन्म ब्रह्मसायुज्यमेति च
सा गेतिस्त्यजतः प्राणान् गङ्गायां तु शरीरिणः
सत्यमेव परं लोकमाप्नोति पितृभिः सह
गतानि बहुजन्मानि यत्र यत्र मृतानि च
अत्रदूरे समीपे च सदृशं योजनद्वयम्
ज्ञानतो ऽज्ञानतो वापि कामतो ऽपि वा
प्राणेषूत्सृज्यमानेषु यो गङ्गां संस्मरेन्नरः
स्पृशेद्वा पापशीलो ऽपि स वै याति परां गतिम्
तस्मात्सुर्वान्प्रोह्य मुक्तिप्रदान्वै सेवेद्गङ्गामा शरीरस्य पातम्
ब्रह्मविष्णुशिवैः पूज्यं पदमक्षय्यमश्नुते
चिन्तयेन्मनसा गङ्गां स गतिं परमां लभेत्
भक्त्या गङ्गां स्मरन्याति शैवं वा वैष्णवं पुरम्
प्लावयित्वा दिवं निन्ये या पापान्यगरात्मजान्
तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते
तत्कालमादितः कृत्वा स्वर्गलोके भवेत्स्थितिः
न तस्य पुनरावृत्तिर्ब्रह्मलोकात्कथञ्चन
गङ्गायां मरणे यादृक्तादृक्फलमवाप्नुयात्
तदस्थिपिण्डं पुटके निधाय पश्यन् दिशं प्रेतगणोपगूढाम्
स्नात्वा ततस्तीर्थवटाक्षयं च दृष्ट्वा प्रदद्यादथ दक्षिणां तु
एवं कृत्वा प्रेतपुरे स्थितस्य स्वर्गे गतिः स्यात्त महेन्द्रतुल्या
तत्र नारायणः स्वामी नान्यः स्वामी कदाचन
भाद्रशुक्लचतुर्दश्यां यावदाक्रमते जलम्
सार्द्धहस्तशतं यावद्गर्भस्तीरं ततः परम्
तीराद्गव्यूतिमात्रं तु परितः क्षेत्रमुच्यते
एकयोजनविस्तीर्णा क्षेत्रसीमा तटद्वयात्
तां तु दृष्ट्वा पलायन्ते यथा सिंहं वनौकसः
सिद्धक्षेत्रं तु तज्ज्ञेयं समन्तात्तु त्रियोजनम्
निमित्तेषु च सर्वेषु तन्निवृत्तो भवेन्नरः
निष्फलं तस्य तत्तीर्थं यावत्तद्धनमुच्यते