अरुणोदयमारभ्य यावत्सूर्योदयो भवेत्
यः कश्चित्कुरुते विद्धं त्वया ह्येकादशीव्रतम्
मुहूर्तद्वयमात्रं तु ज्ञेयं चात्रारुणोदयम्
ज्ञेयास्ते ह्रस्वदीर्घत्वे त्रैराशिक विधानतः
सब्ध्वोपवासिनां पुण्यं स्वस्था भव शुचिस्मिते
पाखण्डानां विवृद्ध्यर्थं पापसंचनाय च
दत्तं ते मोहिनि स्थानं प्रत्यूषसमयाङ्कितम्
तेषां भवेद्यत्सुकृतं शुभे फलं भुङ्क्ष्व प्रसन्ना भव भूसुरे त्वम्
मेने कृतार्थं निजजीवितं च स्वपापतीर्थाभिनिषेवणेन
चैतन्यमात्रे पवनात्मके ऽस्मिन् संमार्जितो भूपकृतस्तु पन्थाः
एवं विमृश्य क्षिप्तिपालदे वान्प्रणम्य हृष्टा च पुरोधसं स्वम्
कृच्छ्रान्तरूपा च दिनं च भुङ्क्ते प्रकृष्टरूपा नरकाय नॄणाम्
विभोदितो रुक्मविभूषणस्य मत्तेभसंस्थः पटहः सुघैषः
दृष्टे कार्ये जनः सर्वः प्रत्ययं कुरुते त्विति
अस्पृष्टमुदयं नॄणां मोहनाय भविष्यति
सत्यं हि ते नाम विशालनेत्रे यन्मोहिनीत्येव जनो ब्रवीति
इत्येव मुक्त्वा तनयो विवस्वतः प्रणम्य तां ब्रह्मसुतां प्रहृष्टः
गतेषु देवेषु विमोहिनी सा ब्रह्माणमासाद्य सुरासुरेशम्
दग्धं शरीरं मम लोकनाथ पुनः प्रपत्स्ये ऽथ तथा कुरुष्व
जितो हि राज्ञा शमनः पुराद्य कृतो जयी तात तव प्रभावात्
भूयामहं जगन्नाथ ब्रह्मणं सांत्ययस्व भोः
ब्राह्मणं सांत्वयामास पुनरेव सुताकृते
तव चास्या महाभाग सर्वलोकहिताय च
पुनः शरीरं याचेत तदाज्ञां देहि मानद
त्वया मया च सपाल्या कृतकार्या तपस्विनी
तातो ऽहमस्या भूयो ऽपि देहमुत्पादयाम्यहम्
यथा शुद्ध्येति विप्रेन्द्र तथैवाशु विधीयताम्
याज्याया देहयोगार्थमादिदेश मुदान्वितः
कमण्डलुजलेनौक्षन्मोहिन्या देहभस्म तत्
प्रणम्य तातं च वसोः पुरोधसो जग्राह पादौ विनयेन नत्वा