कार्ये महति संप्राप्ते ह्यसाध्ये भुवनत्रये
स द्विजो वेदवेदाङ्गपरगस्तपसि स्थितः
समुत्थाय नमश्चक्रे ब्रह्माणं तान्मुनीन्सुरान्
ततः प्रसन्नो भगवान् लोककर्त्ता जगद्गुरुः
तात विप्र सदाचार परलोकोपकारक
मया संप्रेषिता ब्रह्मन् रुक्माङ्गदविमोहने
वैकुण्ठं संकुलं प्रेक्ष्य लोकैः सर्वैर्नि राकुलैः
निशामय धरादेव यद्ब्रवीमि तवाग्रतः
अनया निकषाश्याङ्ग्या परीक्ष्य स्वर्णभूषणः
राज्ञाप्रहतया भक्त्या हरिवासरपालनात्
देवापकारो विप्रर्षे न क्षमो बाहुजन्मना
भूसुराणां विशेषेणं यातास्ते तत्सहायकाः
तत्प्रापितं भूसुर भूपभर्तुर्निजस्य पुत्रस्य तथा सपत्न्याः
तत्पापवेगेन बभूव विद्रुता भस्मावशेषा तव शापदग्धा
न स्वार्थकामा लभते ऽवमानं कथं द्विजातो ऽपकृतिं क्षमस्व
यस्मिन्कृते ब्राह्मण मोहिनीयं बुद्धिं त्यजेत्क्रूरतरां त्वयीज्ये
उवाच देवं त्रिदशाधिनाथं विमोहिनीदेहकृतं द्विजेन्द्रः
न लोकेषु स्थितिस्तस्मात्प्राणिभिः संकुलेषु च
तद्दास्यमि तव प्रीत्या त्वं हि पूज्यतरो मम
देवकार्यं च भविता मोहिनीकृतत्यमेव च
जङ्गमाजङ्गमैर्भूमिर्व्याप्ता द्वीपवती सदा
नाकः सुकृतिभिर्जीवैर्नरकाः पापकर्मभिः
ततो ब्रह्मा सुरैः सर्वैः संमन्त्र्य नृपसत्तम
तच्छ्रुत्वा मोहिनी वाक्यं पितुराज्ञाविधायिनी
पुरोधसा समेतानो देवानां लोकसाक्षिणाम्
प्रणिपातशतेनापि प्रसन्नेन हृदा सुराः
एकादश्याः प्रभावेण सर्वेषां पापिनां गतिः
पतिः सपत्नी पुत्रश्च मया वैकुण्ठगाः कृताः
यथा हरिदिनं दुष्टं जायते मम मानदाः
एतत्प्रयाचे ददत स्वार्थार्थं तद्धि नान्यथा