ततस्ते नरका राजन् धर्मराजमुपागताः
देवदेव जगन्नाथ धर्मराज दयां कुरु
यस्याः स्पर्शनतो नाथ भस्मभूताः क्षणादहो
तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां धर्मराजो ऽतिविस्मितः
यो ब्रह्मदण्डनिर्दग्धः पुमान् स्त्री वा च तस्करः
तस्मादिमां महापापां भर्तुर्वचनलोपिनीम्
निःसारयत मे बापि देहो ज्वलति दर्शंनात्
प्रहरन्तो ऽस्त्रशस्त्रैश्च बहिश्चक्रुर्यमक्षयात्
पातालं प्रययौ तत्र पातालस्थैर्निवारिता
जनकस्यान्तिकं गत्वा दुःखं स्वं संन्यवेदयत्
यत्र यत्र तु गच्छामि तत्र तत्र क्षिपन्ति माम्
भवदाज्ञां समादाय गता रुक्मविभूषणम्
क्लेशयित्वा तु भर्तारं पुत्रं हत्वा वरासिना
न गतिर्विद्यते देव पापाया मम सांप्रतम्
विप्रवाक्यहताना च दग्धानां चित्रभानुना
शतह्रदाविपन्नानां मुक्तिदा स्वर्णदी पितः
प्रसादयसि मत्प्रीत्या तर्हि मे विहिता गतिः
शिवेन्द्रधर्मसूर्याग्निदेवेशैर्मुनिभिर्युतः
तत्र गत्वा महीपाल ब्रह्मा देवादिभिर्वृतः
भूप रुद्रादिदेवैस्तु पूज्यो मान्यः पितामहः
कार्ये महति संप्राप्ते ह्यसाध्ये भुवनत्रये
स द्विजो वेदवेदाङ्गपरगस्तपसि स्थितः
समुत्थाय नमश्चक्रे ब्रह्माणं तान्मुनीन्सुरान्
ततः प्रसन्नो भगवान् लोककर्त्ता जगद्गुरुः
तात विप्र सदाचार परलोकोपकारक
मया संप्रेषिता ब्रह्मन् रुक्माङ्गदविमोहने
वैकुण्ठं संकुलं प्रेक्ष्य लोकैः सर्वैर्नि राकुलैः
निशामय धरादेव यद्ब्रवीमि तवाग्रतः
अनया निकषाश्याङ्ग्या परीक्ष्य स्वर्णभूषणः
राज्ञाप्रहतया भक्त्या हरिवासरपालनात्