भग्नक्रियं यथा वैद्यं भग्नशाखं यथा द्रुमम्
विधूम इव सप्तार्चिर्विरश्मिरिव भास्करः
अतृप्तः कान्तया कान्तः पन्नगश्च विषोज्झितः
शिरोभ्रष्टा यथा माला पर्वतो धातुवर्जितः
स्वरहीनं यथा साम पद्महीनं यथा सरः
ज्ञानं ममत्वसंयुक्तं पुमांसं प्रकृतिं विना
तेजोहीनां तथापश्यन् मोहिनीं ते दिवौकसः
आक्रोशवचनैः क्रूरैः पुत्रहत्यासमन्विताम्
स्ववाक्यपालनां चण्डामुचुर्देवाः समागताः
नहि माधवभक्तानां विद्यते मानखण्डनम्
तन्न सिद्धं वरारोहे स प्रयातो ऽधुनाभवम्
एकादशी महापुण्या मोहिनी माधवे सिते
तस्यैवाध्युष्टिरतुला यत्सत्याचच्चलितो न हि
कर्मणा मनसा वाचा पुत्रव्यापादने मतिम्
तादृशं निकषं प्रोक्ष्य भगवान्मधुसूदनः
पुत्रस्य च प्रियायाश्च भावं प्रेक्ष्य नृपस्य च
सदेहाः क्षीणकर्माणो ह्य् अङ्गारो ऽग्निरिवाहितः
सर्वयत्नेन सुभगे दोषः को ऽत्र तवाधुना
सिद्धौ वाप्यथ वासिद्धौ कर्मकृत्स्याद्दृथा न हि
सद्भावे घटमानस्य यदि कर्म न सिद्ध्यति
यो न तस्मै प्रयच्छेत जीवनं जीवनाय वै
तस्माद् देयं वरारोहे अभीष्टं वरसुन्दरि
किं न कुर्वन्ति विबुधास् त्वया सह वरानने
विबुधैर् एवम् उक्ता तु मोहिनी लोकमोहिनी
धिगिदं जीवितं मह्यं येन कार्यं न साधितम्
न तु लुप्तं हरिदिनं न भुक्तं हरिवासरे
गतो मूर्ध्नि पदं दत्वा मम रुक्माङ्गदो हरिम्
हंसं शुचिपदं व्योम प्रणवं बीजमव्ययम्
शून्यं वियत्स्वरूपं च ध्येयध्यानविवर्जितम्
परं धाम मनोग्राह्यं पुरुषाख्यं जगन्मयम्