राजन् जगुर्गीतमतीव रम्यं देवाङ्गनाः संननृतुर्मुदान्विताः
हरेस्तनौ भूमिपतिं प्रविष्टं सदारपुत्रं स्वलिपिं प्रमार्ज्य
भीतः पुनः प्राप्य पितामहान्तिकं प्रोवाच देवं चतुराननं रुदन्
विधेहि चान्यत्प्रकरोमि तात निदेशनं मास्तु मदीय दण्डम्
मोहिनी निष्फला जाता वन्ध्या स्त्री जनने यथा
लोकः प्रयाति वैकुंण्ठं न मां कश्चित्प्रपद्यते
तथापि सर्वभूतानां न बुद्धिः परिवर्तते
प्रयान्ति परमं लोकं लुप्तपापाः पितामह
नायाति तव सामीप्यं न भुङ्क्ते लोकगर्हिता
रविपुत्रवचः श्रुत्वा प्रोवाच कमलासनः
मोहिन्यां प्रतिबुद्धायां करिष्यामो दिवाकरे
ततो देव गणाः सर्वे शतक्रतुपुरोगमाः
समायाता महीपाल नारीं तां प्रतिबोधितुम्
तेजोहीनां निरानन्दां शुष्कतोयां नदीमिव
पराजितो यथा मर्त्यः प्रल्मानकुसुमं यथा
गतशालिस्तु केदारो निष्प्र यथा
मन्थानं नवनीते वा उद्धृते धरणीपते
हत नाथां तु युवतीं धान्यहीनां प्रजां यथा
पृथ्वीं भूपालहीना वा मन्त्रही यथा नृप
जलहीनं यथा कुंभं पङ्कस्थं गोपतिं यथा
भग्नक्रियं यथा वैद्यं भग्नशाखं यथा द्रुमम्
विधूम इव सप्तार्चिर्विरश्मिरिव भास्करः
अतृप्तः कान्तया कान्तः पन्नगश्च विषोज्झितः
शिरोभ्रष्टा यथा माला पर्वतो धातुवर्जितः
स्वरहीनं यथा साम पद्महीनं यथा सरः
ज्ञानं ममत्वसंयुक्तं पुमांसं प्रकृतिं विना
तेजोहीनां तथापश्यन् मोहिनीं ते दिवौकसः
आक्रोशवचनैः क्रूरैः पुत्रहत्यासमन्विताम्
स्ववाक्यपालनां चण्डामुचुर्देवाः समागताः
नहि माधवभक्तानां विद्यते मानखण्डनम्