वसुधां स्वेच्छया राजंस्त्वं शाधि बहुवत्सरम्
मम भूमिपते कार्यं न पुत्रनिधने तव
किं विलापैर्महीपाल एतैर्द्धर्मबहिष्कृतैः
एवं ब्रुवाणां तां राजन्मोहिनीं तनुमध्यमाम्
एतदेव गृहाण त्वं मा शङ्कां कुरु भामिनि
आत्मानं च प्रत्युवाच सत्यधर्मव्यवस्थितः
मन्मातुर्वचनं सत्यं कुरु भूप प्रतिश्रुतम्
अपत्यं धर्मकामार्थं श्रेयस्कामस्य भूपतेः
तवापि निर्मना लोकाः स्ववाक्यपरिपालनात्
देहत्यागे ममारंभो नरदेहे भविष्यति
पितुरर्थे हता ये तु मातुरर्थे हतास्तथा
भूम्यर्थे पार्थिवार्थे वा देवतार्थे तथैव च
तदलं परितापेन जहि मां त्वं वरासिना
धर्मार्थे तनयं हन्याद्भार्यां वापि महीपते
अश्वमेघे मखवरे न दोषो जायते नृप
तत्त्वया ह्यविचारेण कर्त्तव्यं वचनं ध्रुवम्
विमोचयेथा नृपते सुघोराद्वाक्यानृतान्मोहिनिहस्तयोगात्
यशः प्काशाद्भविता हि कीर्तिस्तथाक्षया तात न संशयो ऽत्र
संध्यावलीमुखं प्रेक्ष्य प्रहृष्टकमलोपमम्
मा भुङ्क्ष्व तनयं हिंस चेत्याग्रहसमन्वितम्
अन्तर्द्धानगतस्तस्थौ व्योम्नि धैर्यावलोककः
धर्माङ्गदस्य वीरस्य तस्य रुक्माङ्गदस्य तु
वचने भुङ्क्ष्व भुङ्क्ष्वेति मोहिन्या व्याहृते तदा
तं दृष्ट्वा खङ्गहस्तं तु पितरं धर्म्मंभूषणः
वदनं प्रेक्ष्य चादीनं जनन्या नृपपुङ्गवः
कंबुग्रीवां समानां तु सुवर्णा सुकोमलाम्
पितृभक्त्या युतेनैव मातृभक्त्याधिकेन वै
गृहीतखङ्गे जगदीशनाथे चचाल पृथ्वीं सनगा समग्रा
निपेतुरुल्काः शतशो धरायां निर्घातयुक्ताः सतडित्खमध्यात्
निरर्थकं जन्म ममाधुनाभूत्कृतं तु दैवेन दजगद्विधायिना