संध्यावलीमुवाचेदं मोहिन्याः सन्निधौ नृप
घातयित्वा सुतं लोके का गतिर्म्मे भविष्यति
धर्माङ्गदविनाशाय देवि कालप्रिया त्वियम्
अप्रजं च सुतं हत्वा का गतिर्मे भविष्याति
कुपुत्रस्यापि हननाद्देवि दुःखं भवेत्पितुः
जम्बूद्वीपमिदं भुक्तं मया तु वरवर्णिनि
विष्णोरंशो वरारोहे पितुरप्यधिको भवेत्
यो ऽयमत्यधिकः पुत्रो धर्माङ्गद इति क्षितौ
अहो दुःखमनुप्राप्तं पुत्रादप्यधिकं मया
मोहिनीं मोहसंप्राप्तां मम दुःखप्रदायिनीम्
समीपमागत्य नृपो मोहिनीक्षिदमब्रवीत्
आत्मानं दारयिष्यामि देवीं सन्ध्यावलीं तथा
दुष्टाग्रहमिमं सुभ्रु परित्यज सुतं प्रति
भोजयित्वा दिने विष्णोः को लाभो भविता वद
अन्यं याचस्व सुभगे वरं त्वां शरणं गतः
अन्यत्प्रयोजनं किञ्चित्कर्त्तास्मि वशगस्तव
दुर्लभो गुणवान्पुत्रो दुर्लभो हरिवासरः
दुर्लभं हि कुले जन्म दुर्लभा वंशजा प्रिया
दुर्लभा वैष्णवी दीक्षा दुर्लभः स्मृतिसंग्रहः
दुर्लभो जागरो विष्णोर्दुर्लभा ह्यात्मसत्क्रिया
दुर्लभः शिष्टसंसर्गो दुर्लभा भक्तिरुच्यते
कृतं श्राद्धं त्रयोदश्यां दुर्लभं वरवर्णिनि
धेनुस्तिलमयी सुभ्रु दुर्लभा विप्रगामिनी
दुर्लभं पर्वकाले तु स्नानं शीतलवारिणा
यथाशास्त्रोदितं कर्म तद्देवि भुवि दुर्लभम्
व्याधेर्विघातकरणं दुर्लभं शास्त्रमार्गतः
एवं वचो वरारोहे कुरु मे धर्मरक्षकम्
सेविता विषयाः सम्यक्कृतं राज्यमकण्टकम्
अदृष्टविषयं पुत्रं नाहं हिंस्ये कदाचन
धर्माङ्गदो न मे शत्रुर्नाहं हन्मि सुतं तव