मोहिन्या मोहरूपाया नान्यत्संरोचते ऽधुना
धर्मत्यागाद्वरं नाथ पुत्रस्य विनिपातनम्
पुत्रस्योत्पादने तीव्रातादृशी न भवेत्पितुः
मातुर्भवति भूपाल तथा नहि भवेत्पितुः
जननी धारिणी क्लिष्टा वर्द्धने पालने ऽधिका
स्नेहाधिक्यं तु संप्रेक्ष्य मातरं महतीं विदुः
पुत्रस्य नृपशार्दूल सत्यवाक्यस्य पालनात्
मा सत्यलङ्घनं कार्षीः शापितो ऽसि मयात्मना
यस्मिंश्चीर्णे रुजा देहे नाल्पापि नृप जायते
प्राणानादाय पुत्रं वा सर्वस्वं वा महीपते
ता आपदो ऽपि भूपाल धन्या याः सत्यकारिकाः
कीर्तिसंस्तरणार्थाय कर्त्तव्यं मनुजैः सदा
तदलं परितापेन सत्यं पालय भूपते
देवैरुत्पादिता ह्येषा निकषा ते विमोहिनी
पुत्रव्य पादनाद्देवा भविष्यन्ति ह्यवाङ्मुखाः
विष्णोरुद्वहतां भक्तिं देवताः परिपन्थिनः
विरुद्धा विबुधा भूप सेश्वरास्तव चेष्टितैः
स त्वं भूप दृढो भूत्वा घातयस्व सुतं प्रियम्
मोहिन्याः कुरु वाक्यं तु आत्मनः सत्यपालनात्
तन्तासि लोके शमनस्य भूप यशःप्रणो भविता धरायाम्
संध्यावलीमुवाचेदं मोहिन्याः सन्निधौ नृप
घातयित्वा सुतं लोके का गतिर्म्मे भविष्यति
धर्माङ्गदविनाशाय देवि कालप्रिया त्वियम्
अप्रजं च सुतं हत्वा का गतिर्मे भविष्याति
कुपुत्रस्यापि हननाद्देवि दुःखं भवेत्पितुः
जम्बूद्वीपमिदं भुक्तं मया तु वरवर्णिनि
विष्णोरंशो वरारोहे पितुरप्यधिको भवेत्
यो ऽयमत्यधिकः पुत्रो धर्माङ्गद इति क्षितौ
अहो दुःखमनुप्राप्तं पुत्रादप्यधिकं मया
मोहिनीं मोहसंप्राप्तां मम दुःखप्रदायिनीम्