या न यच्छति दुर्बुद्धिः काष्ठीला जायते ध्रुवम्
तुरीयांशमितं पुण्यं यद्यस्ति मयि ते घृणा
पुण्यं दत्तवती तस्यै पाणौ वारि प्रगृह्य च
तत्तुरीयांशपुण्येन काष्ठीलेयं विमुच्यताम्
एवमुक्ते तु वचने मया विद्युत्समप्रभा
पतिर्हि दैवतं लोके वञ्चनीयो न भार्यया
सा त्वं ब्रूहि प्रदास्यामि भर्तुरर्थे तवेप्सितम्
किमन्यद्दैवतं लोके स्त्रीणामेकं पतिं विना
कल्पकोटिशतं साग्रं विष्णुलोके महीयते
पतिं ददौ नैव च याचिता धनं तेनैव पापेन बभूव कीटा
ज्ञात्वा हितं तथ्यमिदं स्वभर्तुर्ददामि सर्वं च गृहाण सुभ्रु
उवाच तत्परा स्वीये कार्ये मोहकरण्डिका
भर्तुरर्थे प्रदात्री च धनजीवितयोरपि
देहि पुत्रशिरोः मह्यं यदिष्टं हृदयाधिकम्
तदा स्वहस्ते संगृह्य खड्गं राजा पतिस्तव
अजातश्मश्रुकं चैव कुण्डलाभ्यां विभूषितम्
एतद्वा कुरुतद्भद्रे यदान्नं न भुनक्ति च
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या मोहिन्याः कटुकाक्षरम्
संध्यावली ततो धैर्यमास्थाय वरवार्णिनी
श्रूयन्ते हि पुराणेषु गाथाः सुभ्रु समीरिताः
धनं त्यजेत्त्यजेद्दाराञ्जीवितं च गृहं त्यजेत्
त्यजेत्तीर्थं त्यजेद्धर्मं त्यजेदत्यन्तसुप्रियम्
तपस्त्यजेत्त्यजेद्विद्यां सिद्धिं मोक्षं त्यजेच्छुभे
इह संबन्धिनः सर्वे पुत्रभ्रातृसुहृत्प्रियाः
द्वादश्यास्तु प्रभावेण सर्वं क्षेमं भविष्यति
विश्वासं कुरु मे वाक्ये सुखिनी भव शोभने
कथयिष्यामि ते भद्रे सावधाना श्रुणुष्व मे
तस्य भार्या विशालाक्षी द्विजपूजनतत्परा
पादोदकं तस्य सुभ्रु भक्त्या पिबति हृष्टधीः
हिरण्यकशिपौ राज्यं शासति ह्युग्रतेजसि