राक्षस्या वचनेनेह परिणीय नृपात्मजाम्
आरुह्य करिणीरूपां राक्षसीं क्षणमात्रतः
धनरत्नसमायुक्तो भार्याद्वयसमन्वितः
बहुशो भर्त्सिता रूक्षैर्वचनैर्मर्मभेदिभिः
यस्त्वया निर्द्धनः पूर्वं परित्यक्तः सुदीनवत्
कान्तार्जितानि सुभगे स्थिराणीति निगद्यते
भविष्यति प्रवेशो ऽपि दुष्करस्तस्य वेश्मनि
भविष्यति दुराचारे सुखदं न कदाचन
त्वां स्नेहहीनचित्तस्तु न कदाचिन्मिलिष्यति
दंपकत्योर्मिलनं लोके वैकल्यकरणं महत्
अधोमुख्यस्रुपूर्णाक्षी बभूवाहं सुदुःखिता
न दत्तं कङ्कणं पाणेर्न दत्तं कटिसूत्रकम्
धनजीवितयोः स्वामी भर्ता लोकेषु गीयते
कथं यास्यामि तद्वेश्म कथं संभाषये पुनः
एवं विचिंये यादद्धृदयेन विदूयता
छत्रेण शशिवर्णेन शोभमाना सुकोमला
ते समागत्य पुरुषाः प्रोचुर्मामसकृच्छभे
धनरत्नयुतो भर्ता सद्धिभार्यः समागतः
प्रेषिताः सत्वरं पत्या संस्थितां पितृवेश्मनि
नैवोत्तरमदां तेभ्यः किञ्चिन्मौनं समास्थिता
आहूता स्वामिना गच्छ सम्मानेन तदन्तिकम्
सा तु ध्वाङ्क्षी भवेत्पुत्रि जन्मानि दश पञ्च च
दोलामारोप्य गच्छेति प्रोचुः स्निग्धा मुहुर्मुर्हुः
जग्मुर्महोदयपुरं यत्र तिष्ठति मे पतिः
आसनीयैश्च भोज्यैश्च धनैर्वस्त्रैर्युतं ततः
प्रीत्या च भक्त्या कुरुतां प्रणतिं मम सुन्दरि
भर्तृवाक्येन संप्रीता स्नात्वाभुजं तथाहृता
परिष्वज्य चिरं दोर्भ्यां पर्यङ्के संन्यवेशयत्
भक्त्या युवाभ्यां कर्तव्यमस्याश्चरणसेवनम्
पत्युर्वाक्यात्ततस्ताभ्यां गृहीतौ चरणौ मम