दूराद्दृष्ट्वान्तिकं गत्वा पर्यष्वजत भूपतिः
ततश्च मात्रा संगम्य हृष्टया हर्षितान्तरा
सुप्ताहं रत्नशालायां सखीभिः परिवारिता
चिन्तयत्नी भर्तृयोगं निशीथे रक्षसा हृता
नानारत्नमये तत्र गुहायां स्थापिता ह्यहम्
तस्य भार्या त्वियं सुभ्रूर्या तिष्ठति सुमध्यमा
अनया बुद्धियोगेन शक्त्या शक्रस्य भूपते
पुरैव मम तं शैलं प्राप्तो देवेन भूसुरः
विप्रेण संविदं कृत्वा दांपत्ये निजकर्मणा
एवं कृत्वा पतिं विप्रं हस्तिनीरूपधारिणी
समायातात्र भूपाल मामत्तुं तव मन्दिरम्
तस्मादिमां पूजयस्व सत्कृत्याग्रजसंयुताम्
अनेनैकासनगता जाता भर्ता स मे भवत्
नान्य इत्थं पुराणेषु श्रूयते ह्यागमेष्वपि
धर्मत स्तेन मद्भर्ता भवेदेषा मतिर्मम
देहि विप्राय मां तात पितमन्यं वृणे न च
सांत्वयामास तन्वङ्गीं राक्षसीं प्रश्रयानतः
यदर्थं निहतः कान्तस्त्वया पूर्वतरः सति
इममिच्छति भर्तारं यो ऽयं भर्ता कृतस्त्वया
अनुमोदय साहाय्ये सुतां मम सुलोचने प्रतिपन्ने तु वचसि राज्ञा तुष्टा तु राक्षसी
सापत्नभावं त्यक्त्वा तु सुतां मे परिपालय
पुरस्य विषयस्यापि स्वामिनी त्वं न संशयः
एतच्छ्रुत्त्वा तु वचनं सुद्युम्नस्य निशाचरी
उवाच च धरापालं प्रदानाय कृतोद्यमम्
तस्माद्द्वितीया भार्येयं भवत्वस्य द्विजन्मनः
सर्वैश्च नागरैः सार्द्धं फाल्गुने धवले दले
नटनर्तकयुक्तेन गीतवाद्येन भूरिणा
एवं प्रकुर्वते तुभ्यं सदा क्षेमकरी ह्यहम्
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः सुद्युम्नो नृपतिस्तदा
राजकन्यां द्विजश्रेष्ठ गृह्योक्तविधिना शुभाम्