तल्पस्था रक्षसा रात्रौ स्वपुरस्था हृता द्विज
समाश्वसिहि शोकं त्वं मा कृथा मत्कृते क्वचित्
तव कीर्तिकरी तद्वन्मातुः सौशील्यसूचिका
अबाहुरिति विख्यातः प्राप्तः सुद्युम्रसन्निधौ
राजन्नुपागता नष्टा दिहिता तव मानद
पुरबाह्ये स्थिता दृष्टा मया ज्ञाता न चाभवत्
अविप्लुताहं वदति मां जानातु समागताम्
तदद्भुतं वचः श्रुत्वा पुरपालस्य तत्क्षणात्
स तु गत्वा पुराद्ब्राह्ये गङ्गातीरे व्यवस्थिताम्
सहजे नैव वेषेण भूषितां भूषणप्रियाम्
दूराद्दृष्ट्वान्तिकं गत्वा पर्यष्वजत भूपतिः
ततश्च मात्रा संगम्य हृष्टया हर्षितान्तरा
सुप्ताहं रत्नशालायां सखीभिः परिवारिता
चिन्तयत्नी भर्तृयोगं निशीथे रक्षसा हृता
नानारत्नमये तत्र गुहायां स्थापिता ह्यहम्
तस्य भार्या त्वियं सुभ्रूर्या तिष्ठति सुमध्यमा
अनया बुद्धियोगेन शक्त्या शक्रस्य भूपते
पुरैव मम तं शैलं प्राप्तो देवेन भूसुरः
विप्रेण संविदं कृत्वा दांपत्ये निजकर्मणा
एवं कृत्वा पतिं विप्रं हस्तिनीरूपधारिणी
समायातात्र भूपाल मामत्तुं तव मन्दिरम्
तस्मादिमां पूजयस्व सत्कृत्याग्रजसंयुताम्
अनेनैकासनगता जाता भर्ता स मे भवत्
नान्य इत्थं पुराणेषु श्रूयते ह्यागमेष्वपि
धर्मत स्तेन मद्भर्ता भवेदेषा मतिर्मम
देहि विप्राय मां तात पितमन्यं वृणे न च
सांत्वयामास तन्वङ्गीं राक्षसीं प्रश्रयानतः
यदर्थं निहतः कान्तस्त्वया पूर्वतरः सति
इममिच्छति भर्तारं यो ऽयं भर्ता कृतस्त्वया
अनुमोदय साहाय्ये सुतां मम सुलोचने प्रतिपन्ने तु वचसि राज्ञा तुष्टा तु राक्षसी