पातयित्वा स्वभर्तारं विप्रहस्तेन राक्षसी
अथोवाच द्विजं हृष्टा राक्षसी शुभलोचनम्
भुङ्क्ष्व भोगान्मया सार्द्धं ये दिव्या ये च मानुषाः
ततः सादाय मे कान्तं स्वां प्रविष्टा गुहां मुदा
कुचाभ्यामुन्नताभ्यां सा मद्भर्तारमपीडयत्
इयं तेनासितापाङ्गी बिम्बोष्ठी काञ्चनप्रभा
यस्याः सीमां न लङ्घन्ति पातकानि ह्यशेषतः
या गृहं त्रिपुरारेश्च पञ्चगव्यूतिसंस्थिता
स त्वमस्या गृहं पित्र्यं पुनर्नय सुलोचनाम्
मया सह समस्तानि विक्रीणीहि निजेच्छया
मुग्धया तव रूपेण प्रेषितो यमसादनम्
भजस्व मां विशालाक्ष भक्तां वै कामरूपिणीम्
राक्षस्याः कामतप्तायाः कुमार्याः सन्निधौ शुभे
सुभगे नीतिशास्त्रेषु विश्वस्तव्या न योषितः
मत्तो रूपाधिकं मत्वा परं पुरुषलंपटा
सो ऽहं विश्वासभावेन विश्वस्तस्ते वरानने
व्यापादय यथेच्छं वा त्वां प्रपन्नो ऽस्मि भामिनि
आत्मा ते सर्वथा देयः प्रतीकारस्य हेतवे
ततो ऽहं नोत्तरं वच्मि परं किञ्चित्सुलोचने
विश्वस्तहिंसनं ब्रह्मन् ब्रह्महत्या समं भवेत्
पतिं तथापि गर्हेयं विश्वस्तं घातये कथम्
केचिन्मनुष्याः पटवो धर्मसूक्ष्मत्वचिन्तने
श्रूयते च पुराणेषु किञ्चिदत्र निगद्यते
दशावतारग्रहणे दुःखं प्राप्तमनेकधा
विलापं कुरुते नागपाशबन्धादिकर्मसु
हा कष्टमित्यस्रदृगादिचेष्टः पार्थोग्रसनादिकभृत्यकृत्यः
कन्यात्वविध्वसकवीर्यजन्मा कानीनसंज्ञो ऽनुजदारगामी
दिधिषू तनयः साक्षाद्वसुः स्त्रीवादमृत्युभाक्
तेषां संकीर्तनं पुण्यं पवित्रं पापनाशनम्
यं ध्यायन्ति स्मरन्त्यद्धा योगमूर्तिः सनातनः