सव्यं चाप्यस्फुरन्नेत्रं स्ववस्त्रं स्खलितं तथा
बिभ्राणां मानुषं रूपं स्वामपश्यन्नितंबिनीम्
परित्यजामि त्वां पापं राक्षसं क्रूरकर्मिणम्
ईर्ष्याकोपसमायुक्तस्त्वभ्यधावन्निशाचरः
कालेन वेगात्पवनो यथैव समुच्चरन्वाक्यमनर्थयुक्तम्
दृष्ट्वा सा राक्षसी प्राह भर्तारं मम शङ्किता
ममायं पञ्चतां यातु दिगंबररिपुप्रिय
मुमोच विपुलां शक्तिं रक्षोवक्षस्थल प्रति
दिव्यांशुतीक्ष्ण वक्त्राता किङ्किणीशतनादिता
हृदि तस्य निपत्यासौ शक्तिर्विप्रकरच्युता
पातयित्वा स्वभर्तारं विप्रहस्तेन राक्षसी
अथोवाच द्विजं हृष्टा राक्षसी शुभलोचनम्
भुङ्क्ष्व भोगान्मया सार्द्धं ये दिव्या ये च मानुषाः
ततः सादाय मे कान्तं स्वां प्रविष्टा गुहां मुदा
कुचाभ्यामुन्नताभ्यां सा मद्भर्तारमपीडयत्
इयं तेनासितापाङ्गी बिम्बोष्ठी काञ्चनप्रभा
यस्याः सीमां न लङ्घन्ति पातकानि ह्यशेषतः
या गृहं त्रिपुरारेश्च पञ्चगव्यूतिसंस्थिता
स त्वमस्या गृहं पित्र्यं पुनर्नय सुलोचनाम्
मया सह समस्तानि विक्रीणीहि निजेच्छया
मुग्धया तव रूपेण प्रेषितो यमसादनम्
भजस्व मां विशालाक्ष भक्तां वै कामरूपिणीम्
राक्षस्याः कामतप्तायाः कुमार्याः सन्निधौ शुभे
सुभगे नीतिशास्त्रेषु विश्वस्तव्या न योषितः
मत्तो रूपाधिकं मत्वा परं पुरुषलंपटा
सो ऽहं विश्वासभावेन विश्वस्तस्ते वरानने
व्यापादय यथेच्छं वा त्वां प्रपन्नो ऽस्मि भामिनि
आत्मा ते सर्वथा देयः प्रतीकारस्य हेतवे
ततो ऽहं नोत्तरं वच्मि परं किञ्चित्सुलोचने
विश्वस्तहिंसनं ब्रह्मन् ब्रह्महत्या समं भवेत्