अटमानेन पापेन दृष्टा सा रूपशालिनी
उभयोर्दश रत्नानि निष्के च दशपञ्च च
एवं रत्नाचितां बालां शातकुम्भसमप्रभाम्
वायुमार्गं समाश्रित्य क्षणात्प्राप्तः स्वमालयम्
तत्र तस्य गुहां दृष्ट्वा सुवर्णसदृशप्रभाम्
अनेकैर्मणिविन्यासैः संयुक्तां चित्रमन्दिराम्
भोजनैः पानपात्रैश्च भक्ष्यभोज्यैरनेकधा
रुदतीमतिसंत्रस्तां पीनश्रोणिपयोधराम्
आजगाम त्वरायुक्ता यत्रासौ राक्षसः स्थितः
पप्रच्छ निजभर्तारं क्रुद्धा निर्भर्त्सती सती
अन्यां समीहसे भार्यां नाहं भार्यां भवामि ते
उवाच राक्षसो हर्षात्स्वां प्रियां चारुलोचनाम्
दैवोपपादितं द्वारि द्वितीयं मम तिष्ठति
तमानय त्वरायुक्ता येनाहं भक्ष्यमाचरे
मिथ्या राक्षसि भर्ता ते भाषते त्वद्भयादयम्
सुप्तां पितृगृहे रात्रौ मां समासाद्य कामतः
इतीरितमुपाकर्ण्य वचनं राजकन्यया
तस्याश्च रूपमालोक्य सत्यमेवावधारयत्
अवश्यं मूर्घ्निं कीलं मे रोषयिष्यति राक्षसः
या सापत्न्येन दुःखेन पीड्यमाना हि जीवति
सामान्यद्रव्यभोगादि निष्ठा चैवापरा भवेत्
मदीया मम भक्ष्यार्थं त्वयानीता सुलोचना
ततः स राक्षसः प्राह गच्छगच्छेति सत्वरम्
ततः सा राक्षसी घोरा श्रुत्वा पतिसमीरितम्
रूपयौवनसंयुक्तं विद्यारत्नविभूषितम्
हृच्छयेन समाविष्टा तदन्तिकमुपागमत्
कस्त्वं कस्मादिहायतः किमर्थमिह तिष्ठसि
स्वभर्त्राहं परित्यक्ता त्वां पतिं कर्तुमागता
उवाच वचनं प्राज्ञो धैर्यमालंब्य तां शुभे
मानुषास्तु स्मृता भक्ष्या राक्षसानां न संशयः