साहं विवादभावेन राज्ञो रुक्माङ्गदस्य हि
दुष्टभावा तथा जाता कर्त्री दुष्टं नृपस्य तु
तत्कालभावना ग्राह्या तद्भावो जायते सुतः
न च व्रीडा न च स्नेहो न धर्मो देवि विद्यते
जानन्नपि यथायुक्तस्तं भावमनुवर्तते
धर्मापहं वाच्यकरं ममापि कर्तुं न शक्यं मनसापि भीरु
भर्तुर्यशः स्यात्त्रिदिवे गतिस्ते पुत्रे प्रशंसा मम धिग्विवादः
धैर्यमालंब्य तां तन्वीं ब्रूहि ब्रूहीत्यचोदयत्
भर्तुरर्थे प्रकुर्वन्त्या राज्यनाशे न मे व्यथा
समृद्धायाः सपापायास्तस्याः प्रोक्ता ह्यधोगतिः
ततश्छुछुन्दरी स्याच्च सप्त जन्मानि भारते
भर्तुरर्थे तु या वित्तें विद्यमानं न यच्छति
क्रिमियोनिविनिर्मुक्ता काष्ठीला जायते शुभे
अग्निप्रज्वालनाथ हि काष्ठं पाटयते चिरम्
काष्ठं पाटयतस्तस्य समीपमगमं तदा
नवनीतनिभं देहं बिभ्राणा चाञ्जनत्विषम्
तां दृष्ट्वा पतितां भूमौ हन्तुं ध्वाङ्क्षः समागतः
तावन्निवारितः सद्यो मया लोष्टेन तत्क्षणात्
सक्षता तुण्डसंस्पृष्टा न च शक्ता पलायितुम्
सिक्ता किञ्चिज्जलैनैव ततः स्वास्थ्यमुपागता
संध्यावलीति संबोध्य सखीमध्यसमास्थिताम्
पूर्वजन्मनि पत्नी च कैण्डिन्यस्य शुभानने
जनन्या बन्धुवर्गस्य पितुरिष्टतमा ह्यहम्
कुलीनाय सरूपाय स्त्रीसंगरहिताय च
श्वशुरेणापि मे दत्तं सुवर्णस्यायुतं पुरा
गोमहिष्यादिसंयुक्ता धनधान्यसमन्विता
कालेन पञ्चतां प्राप्तः श्वशुरो वेदतत्त्ववित्
ततो भर्ताञ्जलिं दत्वा पित्रोः श्राद्धमथाकरोत्
गतः कौतुकभावेनहृच्छयेन प्रपीडितः
प्रविशत्यां नृपगृहे दृष्टास्तेन द्विजन्मना