धिक्कृतो ऽपि जनैः सर्वैर्न भोक्ष्ये हरिवासरे
तच्चापि वरमेवात्र न भोक्ष्ये हरिवासरे
व्रजद्भिर्मनुजैर्मार्गे निरयस्यातिदुःखितैः
जनैः पूर्णा भविष्यन्ति मयि भुक्ते तु ताः सुत
समर्थो यस्तु शत्रूणां हर्षं संजनयेद्भुवि
तन्न दास्यामि मोहिन्या याचितो ऽपि सुरासुरैः
आकाशभासा स्वशिरश्छिन्द्यादेव वरासिना
रुक्माङ्गदेति मन्नाम प्रसिद्धं भुवनत्रये
स कथं भोजनं कृत्वा नाशये स्वकृतं यशः
विरमति तदपि न चेतो मामकमिति मोहिनीहेतोः
न त्वेव कुर्यां मधुसूदनस्य दिने सुपुण्ये ऽन्ननिषेवणं हि
आहूय जननीं शीघ्रं नाम्ना संध्यावलीं शुभाम्
पालयन्तीं धरां सर्वां पादविन्यासविक्रमैः
श्राविता मोहिनी वाक्यं पितुर्वाक्यं तथैव च
भोजनाय स्थितामेनां नृपस्य हरिवासरे
तथा विधीयतामेवं कुशलं चोभयोर्भवेत्
मोहिनीं श्लक्ष्णया वाचा प्राह ब्रह्मसुता तदा
नास्वादयति पापान्न संप्राप्ते हरिवासरे
सदा भवति या नारी भर्तुर्वचनकारिणी
यद्यनेन पुरा देवि तव दत्तः करो गिरौ
यद्देयं तद्ददात्येष ह्यदेयं प्रार्थयस्व मा
न भुक्तं येन सुभगे शैशवे ऽपि हरेर्दिने
कामं वरय वामोरुवरमन्यं सुदुर्लभम्
मन्यसे यदि मां देवि धर्माङ्गदविरोहिणीम्
सप्तद्वीपसमेतं हि ससरिद्वनपर्वतम्
भर्तुरर्थे विशालाक्षि प्रसीद तनुमध्यमे
अकार्यं कारयेत्पापा सा नारी निरये वसेत्
सूकरीं योनिमाप्नोति चाण्डालीं च ततः परम्
निवारितासि वामोरु सखीभावेन सुंदरि
किं पुनः सखिसंस्थायास्तव पद्मनिभानने