एतद्धर्माङ्गदेनोक्तं वाक्यमाकर्ण्य मोहिनी
यत्र रुक्माङ्गदः शेते मृतकल्पो रविप्रभः
दीपरत्नैः सुप्रकाशे विद्रुमैश्चित्रिते वरे
दीर्घविस्तारसंयुक्ते ह्यनौपम्ये मनोहरे
तातैषा जननी मे ऽद्य त्वां वदत्यनृती त्विति
सकोषरत्ननिचये गजाश्वरथसंयुते
प्रदेहि सकलं ह्यस्यै यत्त्या श्रावितं विभो
देहि शक्रपदं देव्यै जितं विद्धि पुरन्दरम्
तच्चाप्यहं प्रदास्यामि तपसा तोष्य पद्मजम्
त्रिविष्टपे वापि परे पदे वा दास्यामि जित्वा नरदेवदानवान्
हस्ते हि पापस्य दिवाप्रकीर्तेर्वत्स्यामि तत्कर्मकरः सुभुक्तः
तच्चापि राजेन्द्र ददस्व देव्यै मज्जीवितं मज्जननीभवं वा
विराजयित्वा स्वगुणैर्नृपौघान्करैरिवात्मप्रभवैः खशोभैः
संमार्जयित्वा विमलं यशः स्वं कथं सुखी स्यां नृपते ततः क्षमः
गतो वा नरकं घोरं कथं भोक्ष्ये हरेर्दिने
भूयो भूयो वदति मां दुर्मेधाश्च सुबालिशा
मुक्त्वैवं वासरे विष्णोर्भोजनं पापनाशने
तथापि नैव कर्ताहं भोजनं हरिवासरे
दुन्दुभी कुर्वती नादं सा कथं वितथा भवेत्
अपेयं चैव पीत्वा तु किं जीवेच्छरदः शतम्
धिक्कृतो ऽपि जनैः सर्वैर्न भोक्ष्ये हरिवासरे
तच्चापि वरमेवात्र न भोक्ष्ये हरिवासरे
व्रजद्भिर्मनुजैर्मार्गे निरयस्यातिदुःखितैः
जनैः पूर्णा भविष्यन्ति मयि भुक्ते तु ताः सुत
समर्थो यस्तु शत्रूणां हर्षं संजनयेद्भुवि
तन्न दास्यामि मोहिन्या याचितो ऽपि सुरासुरैः
आकाशभासा स्वशिरश्छिन्द्यादेव वरासिना
रुक्माङ्गदेति मन्नाम प्रसिद्धं भुवनत्रये
स कथं भोजनं कृत्वा नाशये स्वकृतं यशः
विरमति तदपि न चेतो मामकमिति मोहिनीहेतोः