स एव कृतवान् राजन्ब्रह्महत्यासहस्रकम्
अयोनौ च वियोनौ च पशुयोनौ च यो नरः
वसाकूपं ततः प्राप्य स्थित्वा दिव्याब्दसत्पकम्
उपवासदिने राजन्दन्तधावनकृन्नरः
यः स्वकर्मपरित्यागी पाषण्डीत्युच्यते बुधैः
कल्पकोटिसहस्रेषु प्रान्पुतो नरकान्क्रमात्
ब्रह्महत्याव्रतसमं दुष्कृतं भुञ्जते नृप
कल्पकोटिसहस्राणि नरके ते वसन्ति च
तेषां पापफलं वक्ष्ये शृणुष्व सुसमाहितः
ध्रूम्रपानरता नित्यं तिष्ठन्त्याब्रह्मवत्सरम्
भ्रूणहत्यासमं पापं संप्रान्पोत्यतिदारुणम्
जले वा भुक्तशेषं च तेषां पापफलं शृणु
अत्युष्णतैलपाके ऽतितप्यन्ते भृशदारुणे
ब्रह्मसंहरते यस्तु गन्धकाष्टं तथैव च
ब्रह्मस्वहरणं राजन्निहामात्र च दुःखदम्
कूटसाक्ष्यंवदेद्यस्तु तस्य पापफलंशृणु
इहपुत्राश्च विनश्यन्ति परघत्र च
ये चातिकामिनो मर्त्या ये च मिथ्याप्रवादिनः
एवं षष्टिसहस्राब्दे ततः क्षाराम्बगुसेचनम्
ततो गजैर्निपातत्यन्ते मरुत्प्रपतनं यथा
यस्त्वृतौ नाभिगच्छेत स्वस्त्रिंय मनुजेश्वर
अन्याचाररतं दृष्ट्वा यः शक्तो न निवारयेत्
पापिनां पापगणनां कृत्वान्येभ्यो दिशन्ति विन्दति
अपापे पातकं यस्तु समरोप्य विनिन्दति
पापिनां निन्द्यमानानां पापार्द्धं क्षयमेति च
सो ऽसिपत्रे ऽनुभूयार्तिं हीनाङ्गोजायते भुवि
अतीव दुःखदंरौद्रं स याति श्लोष्मभोजनम्
न तस्य निष्कृतिर्भूयः प्रायश्चित्तायुतैरपि
ततश्चण्डालयोनौ तु गोमांसाशी सदा भवेत्
सर्वाश्चयातना भुक्त्वा चाण्डालो दशजन्मसु