उत्पाद्य कीर्तिं स्वयमेव जतुर्निकृन्तति प्राणभयाच्च पापात्
वृथा हि सूता मम सा जनित्री भवेन्निराशा द्विजपितृदेवाः
किं तेन जातेन दुरात्मना हि ददाति हर्षं रिपुसुंदरीणाम्
न मन्यते वेदपुराणशास्त्रानन्ते पुरीं याति दिनेशसूनोः
वेदा न शास्त्रं न च तत्पुराणं न चापि सन्तः स्मृतयो न च स्युः
श्राद्धेन तेनापि न चास्ति तृप्तिः पितुश्च चीर्णेन हरेर्दिने तु
व्रतेन यद्विष्णुपदप्रदेन साकं क्षयाहेन वदन्तु मूढाः
कोपसंरक्तनयना भर्तारं पर्यभाषत्
धर्मबाह्यो हि पुरुषः पांशुना तुल्यतां व्रजेत्
त्वया ममार्पितः पाणिर्वराय पृथिवीपते
कृतकृत्या तदा यास्ये प्राप्तो धर्मो मया तव
उपधानं करिष्यामि स्वकं बाहुं न ते युधि
म्लेच्छेष्वपि न दृश्येत त्वादृशो धर्मलोपकः
एवमुक्त्वा वरारोहा ह्युदतिष्ठत्त्वरान्विता
प्रस्थिता सा तदा तन्वी भूसुरैश्च समन्विता
वरं नीलांबरस्पर्शो नास्य धर्मच्युतस्य हि
गौतमादिसमायुक्ता निर्जगाम गृहाद्ब्रहिः
इत्येव शब्दं क्रोशन्ती ब्रह्मणोमानसोद्भवा
अटित्वा सकलामुर्वीं संप्राप्तो धर्मभूषणः
कर्णाभ्यां तस्य शब्दो ऽसौ विश्रुतः पितृवत्सलः
धर्माङ्गदो धर्ममूर्तिः रुक्मागदसुतस्तदा
पुनरुत्थाय विप्रेन्द्रान्ननाम विहिताञ्जलिः
आलक्ष्य तरसा मातः प्राह राजन् कृताञ्जलिः
एतैर्द्विजेन्द्रैः सहिता क्व त्वं संप्रस्थिताधुना
पिता तवानृती पुत्र करो येन वृथा कृतः
ध्वजाङ्कुशाङ्कितः श्रीमान्दक्षिणः कनकाङ्गदः
रुक्माङ्गदेन ते पित्रा न चाहं वस्तुमुत्सहे
मा कोपं कुरु मातस्त्वं निवर्त्ततस्व पितुः प्रिये
कृता भार्या शिवः साक्ष्ये स्थितो यत्र सुराधिपः
न प्रयच्छति मे देयं तस्य वृद्धिं विचिन्तये