सर्वेषामेव भूतानां भवन्तो मार्गदर्शिनः
विमार्गगामिनां चैतन्मतं न सात्वतां क्वचित्
तत्र वाक्यानि शृणुत वैष्णवा चारलक्षणे
एका दश्यां न भोक्तव्यं पक्षयोरुभयोरपि
क्रीडेन्नाक्षैस्तु धर्मज्ञो नाश्नीयाद्धरिवासरे
एकादश्यां भोजनं च पतनस्यैव कारणम्
को हि संचेष्टमानस्तु भुनक्ति हरिवासरे
उत्तराशास्थितैर्विप्रैर्विष्णुधर्मपरायणैः
नोपक्षीणशरीरो ऽहं नामयावी द्विजोत्तमाः
धर्मभूषणसंज्ञेन रक्ष्यमाणे धरातले
एवं ज्ञात्वा द्विजश्रेष्ठा वैष्णवव्रतशालिनः
असंपरीक्ष्य ये दद्युः प्रायश्चित्तं द्विजातयः
देवो वा दानवो वापि गन्धर्वो राक्षसो ऽपि वा
हरिर्वापि हरो वापि मोहिनीजनको ऽपि वा
यो हि रुक्माङ्गदो राजा विख्यातो भूतले द्विजाः
द्युपतेः क्षीयते तेजो हिमवान्परिवर्त्तते
तथापि न त्यजे विप्रा व्रतमेकादशीदिने
ग्रामेषु देशेषु परेषु वापि ये भुञ्जते रुक्मविभूषणस्य
हरेर्दिने सर्वमखप्रधाने पापापहे धर्मविवर्द्धने च
एंवविधे प्रोद्गत एव शब्दे यद्यस्मि भोक्ता वृजिनस्य कर्त्ता
उत्पाद्य कीर्तिं स्वयमेव जतुर्निकृन्तति प्राणभयाच्च पापात्
वृथा हि सूता मम सा जनित्री भवेन्निराशा द्विजपितृदेवाः
किं तेन जातेन दुरात्मना हि ददाति हर्षं रिपुसुंदरीणाम्
न मन्यते वेदपुराणशास्त्रानन्ते पुरीं याति दिनेशसूनोः
वेदा न शास्त्रं न च तत्पुराणं न चापि सन्तः स्मृतयो न च स्युः
श्राद्धेन तेनापि न चास्ति तृप्तिः पितुश्च चीर्णेन हरेर्दिने तु
व्रतेन यद्विष्णुपदप्रदेन साकं क्षयाहेन वदन्तु मूढाः
कोपसंरक्तनयना भर्तारं पर्यभाषत्
धर्मबाह्यो हि पुरुषः पांशुना तुल्यतां व्रजेत्
त्वया ममार्पितः पाणिर्वराय पृथिवीपते