न व्रतं किञ्चिदस्त्यन्यन्नृपस्य द्विजसत्तमाः
तद्देवकार्यं स च यज्ञहोमो यद्रक्तपातो न भवेत् स्वराष्ट्रे
तथ्यमित्येवमुक्त्वा तु राजानं वाक्यमब्रुवन्
एकादश्यां न भोक्तव्यं पक्षयोरुभयोरपि
साग्रीनां प्राशनं प्रोक्तमुभयोः संध्ययोः किल
विशेषाद्भूमिपालानां कथं युक्तमुपोषणम्
शास्त्रतो ऽशास्त्रतो वापि यस्त्वया शपथः कृतः
व्रतभङ्गो न ते ऽस्तीह भुक्ष्वं विप्रसमन्वितः
यो ऽन्यथा मन्यते वाक्यं विप्राणां नृपसत्तम
तच्छ्रुत्वा वचनं रोद्रं राजा कोपसमन्वितः
सर्वेषामेव भूतानां भवन्तो मार्गदर्शिनः
विमार्गगामिनां चैतन्मतं न सात्वतां क्वचित्
तत्र वाक्यानि शृणुत वैष्णवा चारलक्षणे
एका दश्यां न भोक्तव्यं पक्षयोरुभयोरपि
क्रीडेन्नाक्षैस्तु धर्मज्ञो नाश्नीयाद्धरिवासरे
एकादश्यां भोजनं च पतनस्यैव कारणम्
को हि संचेष्टमानस्तु भुनक्ति हरिवासरे
उत्तराशास्थितैर्विप्रैर्विष्णुधर्मपरायणैः
नोपक्षीणशरीरो ऽहं नामयावी द्विजोत्तमाः
धर्मभूषणसंज्ञेन रक्ष्यमाणे धरातले
एवं ज्ञात्वा द्विजश्रेष्ठा वैष्णवव्रतशालिनः
असंपरीक्ष्य ये दद्युः प्रायश्चित्तं द्विजातयः
देवो वा दानवो वापि गन्धर्वो राक्षसो ऽपि वा
हरिर्वापि हरो वापि मोहिनीजनको ऽपि वा
यो हि रुक्माङ्गदो राजा विख्यातो भूतले द्विजाः
द्युपतेः क्षीयते तेजो हिमवान्परिवर्त्तते
तथापि न त्यजे विप्रा व्रतमेकादशीदिने
ग्रामेषु देशेषु परेषु वापि ये भुञ्जते रुक्मविभूषणस्य
हरेर्दिने सर्वमखप्रधाने पापापहे धर्मविवर्द्धने च
एंवविधे प्रोद्गत एव शब्दे यद्यस्मि भोक्ता वृजिनस्य कर्त्ता