न चान्यद्रोचते राजन्विना वै भोजनं तव
न च वेदेषु दृष्टो ऽयमुपवासो हरेर्दिने
वेदबाह्य कथं धर्मं भवांश्चरितुमिच्छति
उवाच मानसे क्रुद्धः प्रहसन्निव भूपते
यज्ञकर्मक्रिया वेदः स्मृतिर्वेदो गृहाश्रमे
पुराणपुंरुषाज्जातं यथेदं जगदद्भुतम्
वेदार्थादधिकं मन्ये पुराणार्थं वरानने
बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं प्रहरिष्यति
तिथिवृद्धिक्षयो वापि पर्वग्रहविनिर्णयः
यन्न दृष्टं हि वेदेषु तत्सर्वं लक्ष्यते स्मृतौ
प्रायश्चित्तं तु हत्यायामातुरस्यौषधं प्रिये
यद्वेदैर्गीयते सुभ्रु उपाङ्गैर्यत्प्रगीयते
रटन्तीह पुराणानि भूयो भूयो वरानने
पुराणमन्यथा मत्वा तिर्यग्योनिमवाप्नुयात्
पितरं को न वन्देत मातरं को न पूजयेत्
को हि दूषयते वेदं ब्राह्मणं को निपातयेत्
को गच्छेत्परदारान् हि को भुङ्क्ते हरिवासरे
यद्भोजनेनात्मनिपातकारिणा यमस्य रवातेषु चिरं सुलोचने
येषां वाक्येन युक्तो ऽयं राजा कुर्याद्धि भोजनम्
गौतमादीन्समाहूय मोहिनीपार्श्वमानयत
मोहिनी सहिता राज्ञा ववन्दे कार्यतत्परा
आसनेषु महीपाल ज्वलदग्निसमप्रभाः
वयं समागता देवि नानाशास्त्रविशारदाः
तच्छत्वा वचनं तेषां मोहिनी ब्रह्मणः सुता
संदेहस्तु जडौ ह्येष स्वल्पो वा स्वमतिर्यथा
अन्नाधारमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्
कर्कन्धुमात्रं प्रहुतं पुरोडाशं हि देवताः
पिपीलिकापि क्षुधिता मुखेनादाय तण्डुलम्
अयं खादति नान्नाद्यं संप्राप्ते हरिवासरे
विधावानां यतीनां च युज्यते व्रतसेवनम्