सा तु श्येनी भवेद्राजंस्त्रीणि वर्षाणि पञ्च च
आज्ञां मे देहि राजेन्द्र मा व्रीहां कामिकां कुरु
तव वाक्येन हि चिरं मोहिनी रमिता मया
प्रिया सौख्येन मुग्धस्य न गतो हरिवासरः
ज्ञातो ऽयं कार्तिको मासः सर्वपापक्षयङ्करः
इयं वारयते मां च व्रताद्ब्रह्मसुता शुभे
मामकं व्रतमाधत्स्व कृच्छ्राख्यं कायशोषकम्
उवाच वाक्यं द्विजराजकक्त्राव्रतं चरिष्ये तव तुष्टिहेतोः
करोमि सौम्यं नरदेवनाथ क्षिपामि देहं ज्वलनेत्वदर्थम्
किन्त्वेवमेतद्व्रतकर्म भूयः करोमि सौम्यं नरदेवनाथ
व्रतं चकाराथ तदा हि देवी ह्यशेषपापौघविनाशनाय
उवाच वाक्यं कुशकेतुपुत्रीं कृतं वचः सुभ्रु समीहितं ते
विमुक्तकार्यस्तव सुभ्रु हेतोर्नान्यास्ति नारी मम सौख्यहेतुः
ज्ञात्वा भवन्तं बहुकामयुक्तं त्रिविष्टपान्नाथ समागताहम्
संदृश्यमानान्मम नाथ हेतोः स्नेहान्विताहं तव मन्दराद्रौ
अन्यचेतः कृतः कामः शवयोरिव संगमः
त्वया कामवता कान्त दुर्ल्लभं यज्जगत्त्रये
तदेव चामृतं लोके यत्पुरन्ध्र्यधरासवम्
एवमुक्त्वा परिष्वज्य राजानं रहसि स्थितम्
तस्यैवं रममाणस्य मोहिन्या सहितस्य हि
मत्तेभकुंभसंस्थस्तु धर्माङ्गदनिदेशतः
अक्षारलवणाः सर्वे हविष्यान्ननिषेविणः
स्मरध्वं देवदेवेशं पुराणं पुरुषोत्तमम्
अकृतश्राद्धनिचया अप्राप्ताः पिण्डमेव च
एषा कार्तिकशुक्ला वै हरेर्निद्राव्यपोहिनी
ब्रह्महत्यादिपापानि कामकारकृतानि च
प्रबोधयेद्धर्म्मपरान्न्यायाचार समन्वितान्
सकृच्चोपोषितां चेमां निद्राच्छेदकरीं हरेः
रुरुध्वं चक्रिणः पूजामात्मवित्तेन मानवाः
सुहृद्यैश्च फलैर्गन्धैर्यजध्वं श्रीहरेः पदम्