चन्द्रांशुधवले लोके नातितीव्रे दिवाकरे
यत्रोत्सुकैः प्रयातैस्तु भूमिपालैः समन्ततः
मोहिनी रमयामास तत्काले हृच्छयार्दिता
वनेषु गिरिशृङ्गेषु नदीनां संगमेषु च
मलये मन्दरे विन्ध्ये महेन्द्रे विबुधालये
अन्येषु चैव राजानं स्वर्गस्थानादिकेषु च
राजापि मोहिनीं प्राप्य सर्वं कृत्यं परित्यजन्
व्रतं नोपेक्षते तत्तु अतिमुग्धो ऽपि पार्थिवः
एवं प्रकीडतस्तस्य पूर्णे संवत्सरे गते
निद्राछेदकरो विष्णोः स मासः पुण्यदायकः
अक्षयं हि भवेत्सर्वं विष्णुलोकप्रदायकम्
न धर्मस्तु दया तुल्यो न ज्योतिश्चक्षुषा समम्
न भूम्या सदृशं दानं न सुखं भार्यया समम्
न तपो ऽनशनादन्यन्न दमेन समं शिवम्
न धर्मेण समं मित्रं न सत्येन समं यशः
न कार्तिकसमं लोके पावनं कवयो विदुः
अव्रतो हि क्षिपेद्यस्तु मासं दामोदरप्रियम्
तिर्यग्योनिमवाप्नोति सर्वधर्मबहिष्कृतः
मोहिनीं मोहसंयुक्तां कथं स बुभुजे वद
तस्मिन्पुण्यतमे मासे किं चकार नृपोत्तमः
अतिप्रमुग्धो राजेन्द्रो मोहिनीं वाक्यमब्रवीत्
तवापमानभीतेन नोक्तं किञ्चिदपि क्वचित्
त्वय्यासक्तस्य मे देवि बहवः कार्तिका गताः
सो ऽहं कार्तिकमिच्छामि व्रते न पर्य्युपासितुम्
इष्टापूर्तौ वृथा तेषां धर्मो द्रुहिणसंभवे
ते भांसं कार्तिके त्यक्त्वा गता विष्ण्वालयं शुभे
अवश्यं विष्णुरूपत्वं प्राप्यते साधकेन हि
हृदयायासकर्तॄणि दीपदानाद्दिवं व्रजेत्
कर्तव्यं भक्तिभावेन सर्वदानाधिकं च तत्
कार्तिकेन समं प्रोक्तं दीपदानात्प्रबोधनम्