एवं ब्रुवाणे तनये मोहिनी विस्मयं गता
विनीतस्य ह्यपापस्य औचित्यं पापिनो गृहे
एवं गुणाधिकस्याहं कर्तुं कर्म जुगुप्सिताम्
एवं विमृश्य बहुधा मोहिनी लोकसुंदरी
न शक्नोमि विना तेन मुहूर्तमपि वर्तितुम्
कनिष्ठा जननी तात शीघ्रं त्वां द्रष्टुमिच्छति
पुत्रवाक्येन नृपतिरतत्क्षणाद्गन्तुमुद्यतः
संप्रविश्य गृहे राजा ददर्श शयनस्थिताम्
उपास्य मानां प्रियया संध्यावल्या शनैः शनैः
दृष्ट्वा रुक्माङ्गदं प्राप्तं शयने मोह्य सुंदरी
इहोपविश्यतां कान्त पर्यङ्के मृदुतूलके
अद्यापि नहि ते वाञ्छा राज्ये परिनिवर्तते
यः समर्थं सुतं ज्ञात्वा स्वयं पश्येन्नृपश्रियम्
सुपुत्राणां पितॄणां हि सुखं याति क्षणं नृप
सर्वाश्च प्रकृती राजंस्तवेष्टाः पूर्णपुण्यजाः
परित्यज्य प्रियासौख्यं कीनाश इव दुर्बलः
निष्प्रयोजनमानीता क्षीरसागरमस्तकात्
यो भार्यां यौवनोपेतां न सेवेदिह दुर्मतिः
असेविता व्रजेद्भार्या अदत्तं हि धनं व्रजेत्
नालसैः प्राप्यते विद्या न भार्या व्रतसंस्थितैः
नोद्यमी सुखमाप्नोति नाभार्यः संततिं लभेत्
अपृच्छन्नैव जानाति अगच्छन्न क्वचिद्व्रजेत्
कस्माद्भूपाल मां त्यक्त्वा धर्माङ्गदगृहे शुभे
वीक्ष्यसे राज्यपदवीं समर्थे तनये विभो
व्रीडान्वितः पुत्रसमीपवर्ती प्रोवाच वाक्यं नृपतिः प्रियान्ताम्
श्रमातुरस्य निद्रा मे प्रवृत्ता मुखदायिनी
पूजयस्व यथान्या ममेषा पत्नी प्रिया मम
निर्वातवातसंयुक्तं सर्वर्तुसुखदायकम्
शयनं प्राप्य कष्टात्ते अभाग्यो हि धनं यथा
यद्व्रवीषि वचो देवि तत्करोमि न संशयः