एवमुक्त्वा तु वचनं देवी संध्यावली तदा
तस्या वीक्षणमात्रेण परिपूर्णानि भूपते
अमृतस्वादुकल्पस्य जनस्य तु महीपते
परिवेषयदव्यग्रा मोडिन्याश्चारुहासिनी
शनैः शनैश्च बुभुजे इष्टमन्नं सुसंस्कृतम्
वीज्यमाना वरारोहा व्याजनेन सुगीतिना
सा भुक्ता ब्रह्मतनया तदन्नममृतोपमम्
जगृहे पुत्रदत्तं तु तांबूलं तत्सुगन्धिमत्
ततः प्रहस्य शनकैः प्राह संध्यावलीं नृप
न मया हि परिज्ञाता श्रमस्वेदितया शुभे
तावत्प्रणम्य नृपतेः पुत्रो वचनमब्रवीत्
तव भर्तुः प्रसादेन वृद्धिं संप्राप्तवानहम्
अस्याः पीतं पयो भूरि कुचयोः स्नेहसंप्लुतम्
इयं मां जनयित्वैव जाता शिथिलबन्धना
मातुः पुत्रस्य चार्वङ्गि सत्यमेतन्मयेरितम्
उत्संगे वर्तयिष्यामि मातृसंघस्य नित्यशः
मातृसौख्यं न जानाति कुमारी भर्तृजं यथा
हारमुत्तमदेहस्थं हस्तेनाहर्तुमिच्छति
समीहते जगद्धर्तुं सवीर्यं मातृजं पयः
अस्याश्चैवापराणां च विशेषो यदि मे न चेत्
एवं ब्रुवाणे तनये मोहिनी विस्मयं गता
विनीतस्य ह्यपापस्य औचित्यं पापिनो गृहे
एवं गुणाधिकस्याहं कर्तुं कर्म जुगुप्सिताम्
एवं विमृश्य बहुधा मोहिनी लोकसुंदरी
न शक्नोमि विना तेन मुहूर्तमपि वर्तितुम्
कनिष्ठा जननी तात शीघ्रं त्वां द्रष्टुमिच्छति
पुत्रवाक्येन नृपतिरतत्क्षणाद्गन्तुमुद्यतः
संप्रविश्य गृहे राजा ददर्श शयनस्थिताम्
उपास्य मानां प्रियया संध्यावल्या शनैः शनैः
दृष्ट्वा रुक्माङ्गदं प्राप्तं शयने मोह्य सुंदरी