अथ कालेन चाल्पेन त्रिदोषो ऽस्य व्यजायत
शीतार्तः कंपमानो ऽसौ पत्न्यङ्गुलिमखण्डयत्
तत्खण्डमङ्गुलेर्वक्त्रे स्थितं नृपतिवल्लभे
चितां सार्पिर्युतां चक्रे मध्ये धृत्वा पतिं तदा
मुखे सुखं समाधाय हृदये हृदयं तथा
दाहयामास कल्याणी भर्तुर्देहं रुजान्वितम्
आत्मना सह चार्वङ्गी ज्वलिते जातवेदसि
विशोधयित्वा बहुपापसंघान्स्वकर्मणा दुष्करसाधनेन
न मातरीदृशो धर्मो लोकेषु त्रिषु लभ्यते
सपत्नीं तु सपत्नी हि किञ्चिदन्नं ददाति च
कुरु वाक्यं मयोक्तं हि स्वामिनि त्वं प्रसीद मे
भवेत्पापक्षयः सम्यक् स्वर्गप्राप्तिस्तथाक्षया
अभिमन्त्र्य परिष्वज्य तनयं सा पुनः पुनः
करिष्ये वचनं पुत्र त्वदीयं धर्मसंयुतम्
शतपुत्रा ह्यहं पुत्र त्वयैकेन सुतेन हि
व्रतराजेन चीर्णेन प्राप्तस्त्वमचिरात्सुतः
सद्यः प्रत्ययकारीदं महापातकनाशनम्
वरमेकः कुलालंबी यत्र विश्रमते कुलम्
धन्यानि तानि शूलानि यैर्जातस्त्वं सुतो ऽनघ
आह्लादयति यस्तातं जननीं वापि पुत्रकः
एवमुक्त्वा तु वचनं देवी संध्यावली तदा
तस्या वीक्षणमात्रेण परिपूर्णानि भूपते
अमृतस्वादुकल्पस्य जनस्य तु महीपते
परिवेषयदव्यग्रा मोडिन्याश्चारुहासिनी
शनैः शनैश्च बुभुजे इष्टमन्नं सुसंस्कृतम्
वीज्यमाना वरारोहा व्याजनेन सुगीतिना
सा भुक्ता ब्रह्मतनया तदन्नममृतोपमम्
जगृहे पुत्रदत्तं तु तांबूलं तत्सुगन्धिमत्
ततः प्रहस्य शनकैः प्राह संध्यावलीं नृप
न मया हि परिज्ञाता श्रमस्वेदितया शुभे