तद्भजन्त्या न मे दुःखं न विषादः कथञ्चन
अनीतं जनकाद्वित्तं बन्धुभ्यो वरवर्णिनी
दिवा दिवा त्रिर्यत्नेन रात्रौ गुह्यविशोधनम्
नखेन पातयेद्भर्तुः क्रिमीन्कुष्ठाच्छनैः शनैः
न देवि रात्रौ स्वपिति न दिवा च वरानना
यद्यस्ति वसुधा देवी पितरो देवतास्तथा
चण्डिकायै प्रदास्यामि रक्तं मांससमुद्भवम्
सादरं कारयिष्यामि उपवासान्दशैव तु
नोपभोक्ष्यामि मधुरं नोपभोक्ष्यामि वै घृतम्
जीवतां रोगहीनो हि भर्ता मे शरदां शतम्
अथ कालेन चाल्पेन त्रिदोषो ऽस्य व्यजायत
शीतार्तः कंपमानो ऽसौ पत्न्यङ्गुलिमखण्डयत्
तत्खण्डमङ्गुलेर्वक्त्रे स्थितं नृपतिवल्लभे
चितां सार्पिर्युतां चक्रे मध्ये धृत्वा पतिं तदा
मुखे सुखं समाधाय हृदये हृदयं तथा
दाहयामास कल्याणी भर्तुर्देहं रुजान्वितम्
आत्मना सह चार्वङ्गी ज्वलिते जातवेदसि
विशोधयित्वा बहुपापसंघान्स्वकर्मणा दुष्करसाधनेन
न मातरीदृशो धर्मो लोकेषु त्रिषु लभ्यते
सपत्नीं तु सपत्नी हि किञ्चिदन्नं ददाति च
कुरु वाक्यं मयोक्तं हि स्वामिनि त्वं प्रसीद मे
भवेत्पापक्षयः सम्यक् स्वर्गप्राप्तिस्तथाक्षया
अभिमन्त्र्य परिष्वज्य तनयं सा पुनः पुनः
करिष्ये वचनं पुत्र त्वदीयं धर्मसंयुतम्
शतपुत्रा ह्यहं पुत्र त्वयैकेन सुतेन हि
व्रतराजेन चीर्णेन प्राप्तस्त्वमचिरात्सुतः
सद्यः प्रत्ययकारीदं महापातकनाशनम्
वरमेकः कुलालंबी यत्र विश्रमते कुलम्
धन्यानि तानि शूलानि यैर्जातस्त्वं सुतो ऽनघ
आह्लादयति यस्तातं जननीं वापि पुत्रकः