अवाप कटिसूत्रं तु दैत्यराजप्रियास्थितम्
हिरण्यकशिपोः पूर्वं या भार्या लोकसुन्दरी
सा प्रविष्टा समं पत्या यदा पावकमङ्गला
सागरस्तत्तु संगृह्य रत्नश्रेष्ठयुगं किल
जनन्याः प्रददौ हृष्टः सूर्यकोटिसमप्रभम्
सहस्रकोटिमूल्ये ते मोहिन्याः संन्यवेदयत्
सर्वदेवगुरोः पूर्वं सिद्धहस्तात्सुदुर्लभम्
लब्धं तत् प्रददौ देव्या मोहिन्याः कामवर्द्धनम्
आनीतं मातृहस्तेन भोजयामास भूमिप
मया त्वया च कर्तव्यं राज्ञो वाक्यं न संशयः
इष्टा या भूपतेर्भर्तुस्तस्या या दुष्टमाचरेत्
सापत्नभावं या कुर्याद्भर्तृस्नेहेष्टया सह
यथा सुखं भवेद्भर्तुस्तथा कार्यं हि भार्यया
यथा भर्ता तथा तां हि पश्येत वरवर्णिनि
पश्चात्स्थाने भवेत्सापि मनसा याभवत्प्रिये
इर्ष्याभावपरित्यागात्सर्वेश्वरपदं लभेत्
भर्तुरिष्टां संनिरीक्ष्य तस्या लोको ऽक्षयो भवेत्
शूद्रजातेः सुदुष्टस्य परित्यक्तक्रियस्य तु
प्रक्षालनं द्वयोः पादौ द्वयोरुच्छिष्टभोजिनी
वेश्यया वार्यमाणापि सदाचारपथे स्थिता
जगाम सुमहान्कालो वर्तन्त्या दुःखसागरे
अभक्षयत निष्पावं दुर्मेधास्तैलमिश्रितम्
अभवद्दारुणो रोगो गुदे तस्य भगन्दरः
तस्य गेहे स्थितं वित्तं समादाय जगाम सा
ततः स दीनवदनो व्रीडया च समन्वितः
परिपालय मां देवि वेश्यासक्तं सुनिष्ठुरम्
रमते वेश्यया सार्द्धं बहूनब्दान्सुमध्यमे
सो ऽशुभानि समाप्नोति जन्मानि दश पञ्च च
तवापमानतो देवि मनो न कलुषीकृतम्
तानि सक्षमते विद्वान् स विज्ञेयो नृणां वरः