तं पुत्रमवनीं प्राप्तं मोहिनी प्रेक्ष्य भूपते
अवागूहत बाहुभ्यामुत्थाप्य पतितं सुतम्
ततस्तां सुमनोज्ञैस्तु चारुवस्त्रैस्च भूषणैः
स्वपृष्ठे चरणं कृत्वा तस्या राजीवलोचनः
भूपालैः संवृतो गच्छन्पभ्द्यां धर्माङ्गदः सुतः
स्तूयमानः स्वयं चापि मेघगंभीरया गिरा
नवा नवतरा भार्याः पितुरिष्टा मनोहराः
पितुर्दुःखेन किं सौख्यं पुत्रस्य हृदि वर्तते
मातॄणां वन्दने मह्यं गहत्पुण्यं भविष्यति
एकमुच्चरमाणो ऽसौ राजभिः परिवारितः
हयस्थः प्रययौ राजा मोहिन्या सह तत्क्षणात्
अवरुह्य हयातस्मामोहिनीं वाक्यमब्रवीत्
एष ते गुरुशुश्रूषां करिष्यति यथा गुणम्
सा चैवमुक्ता पत्या तु प्रस्थिता सुतमन्दिरम्
आत्मनो भर्तृवाक्येन परित्यज्य महीपतीन्
क्रमे पञ्चदशे प्राप्ते पर्यङ्के त्ववरोपयत्
मृद्वास्तरणसंयुक्ते मणिरत्नविभूषिते
ततः पादोदकं चक्रे मोहिन्या धर्मभूषणः
नैवमस्याभवद्दुष्टं मनस्तां मोहिनीं प्रति
मेने वर्षायुतसमामात्मानं च त्रिवत्सरम्
उवाचावनतो भूत्वा सुकृती मातरस्म्यहम्
चकार सर्वभोगैस्तां युयोज च मुदान्वितः
ये लब्धे दानवाञ्चित्वा पाताले धर्ममूर्त्तिना
अष्टोत्तरसहस्रैश्च धात्रीफलनिभैः शुभैः
निष्कं पलशतं स्वर्णं कुलिशायुतभूषितम्
वलया वज्रखचिता द्विरष्टौ करयोर्द्वयोः
केयूरनूपुरौ तस्या अनर्घौ स नृपात्मजः
कटिसूत्रं तु शर्वाण्या यदासीत्पावकप्रभम्
कालनेमौ स्थिते राज्ये पतितं मूलपाचने
तं हत्वा मलये दैत्यं दैत्यकोटिसमावृतम्