कुर्वन्ती दारुणं पुत्र तपो देवगिरौ पुरा
मन्दरे पर्वतश्रेष्ठे बहुधातुसमन्विते
स्थिता गानपरा दृष्टा मया तत्र सुदर्शना
अनङ्गबाणसंविद्धो व्याधविद्धो यथा मृगः
वृतश्चैवापि भर्तृत्वे किञ्चित्प्रार्थनया सह
सेयं भार्या विशालाक्षी कृता भूधरमस्तके
दिनत्रयेण त्वरितः संप्राप्तस्तव सन्निधौ
इयं हि जननी पुत्र तव प्रीतिविवर्द्धिनी
तत्पितुर्वचनं श्रुत्वा हयसंस्थामरिन्दमः
प्रसीद देवि मातस्त्वं भृत्यो दासः सुतस्तव
तं पुत्रमवनीं प्राप्तं मोहिनी प्रेक्ष्य भूपते
अवागूहत बाहुभ्यामुत्थाप्य पतितं सुतम्
ततस्तां सुमनोज्ञैस्तु चारुवस्त्रैस्च भूषणैः
स्वपृष्ठे चरणं कृत्वा तस्या राजीवलोचनः
भूपालैः संवृतो गच्छन्पभ्द्यां धर्माङ्गदः सुतः
स्तूयमानः स्वयं चापि मेघगंभीरया गिरा
नवा नवतरा भार्याः पितुरिष्टा मनोहराः
पितुर्दुःखेन किं सौख्यं पुत्रस्य हृदि वर्तते
मातॄणां वन्दने मह्यं गहत्पुण्यं भविष्यति
एकमुच्चरमाणो ऽसौ राजभिः परिवारितः
हयस्थः प्रययौ राजा मोहिन्या सह तत्क्षणात्
अवरुह्य हयातस्मामोहिनीं वाक्यमब्रवीत्
एष ते गुरुशुश्रूषां करिष्यति यथा गुणम्
सा चैवमुक्ता पत्या तु प्रस्थिता सुतमन्दिरम्
आत्मनो भर्तृवाक्येन परित्यज्य महीपतीन्
क्रमे पञ्चदशे प्राप्ते पर्यङ्के त्ववरोपयत्
मृद्वास्तरणसंयुक्ते मणिरत्नविभूषिते
ततः पादोदकं चक्रे मोहिन्या धर्मभूषणः
नैवमस्याभवद्दुष्टं मनस्तां मोहिनीं प्रति
मेने वर्षायुतसमामात्मानं च त्रिवत्सरम्