सीमन्तमिव कुर्वाणा वैष्णवं पदमुद्भुतम्
तम्मादियं चैव शिखिप्रदीपा जगत्प्रकाशाय नृपप्रसूता
उवाच मोहिनीं हृष्टः शीघ्रमारुह्यतां हयः
तदाकर्ण्य वचो राज्ञो मोहिनी मदलालसा
उवाच च वचो भूपं भर्तारं चारुहासिनी
पुत्रवक्त्रं स्पृहा द्रष्टुं लंपटा तव वर्तते
मोहिन्या वचनं श्रुत्वा तप्रस्थे नगरं प्रति
वनानि सुविचित्राणि मृगान्बहुविधानपि
सरांसि च विचित्राणि भूभागान्सुमनोहरान्
आकाशस्थो महीपालो नमस्कृत्य त्वरान्वितः
पश्यमानो बहून्देशान्धनधान्यसमन्वितान्
तमायान्तं नृपं श्रुत्वा चारैर्द्धर्माङ्गदः सुतः
एषा प्कराशमायाति उदीची दिङ् नृपोत्तमाः
तस्माद्गच्छामहे सर्वे संमुखं ह्यवनीपतेः
स याति नरकं घोरं यावदिन्द्राश्चतुर्द्दशा
पदे पदे यज्ञफलं प्रोचुः पौराणिका द्विजाः
अभिवादयितुं प्रेम्णा एष मे देवदेवता
जगाम संमुखं पद्भ्यां क्रोशमात्रं पितुस्तदा
स गत्वा दूरमध्वानमाससादनृपं पथि
शिरसा राजभिः सार्द्धं प्रणाममकरोत्तदा
अवरुह्य हयाद्राजा समुत्थाप्य सुतं विभो
मूर्ध्नि चैवमुपाघ्राय उवाच तनयं तदा
न्यायागतेन वित्तेन कोशं पुत्र बिभर्षि च
कच्चित्ते कान्तशीलत्वं कच्चिद्वक्ताः न निष्ठुरम्
कच्चिद्वचनकर्तारस्तनयाश्च पितुः सदा
कच्चिद्विवादान्विप्रेस्तु समं नेक्षस आत्मज
तुलामानानि सर्वाणि ह्यन्नादीनां सदेक्षसे
कच्चिन्न द्यूतपानादि वर्तते विषये तव
न दानैर्जीर्णवस्त्रैश्च नोपजीवन्ति मानवाः
कच्चिच्च मातरः सर्वा ह्यविशेषेण पश्यसि