जगाम स्वर्गलोकं च इन्द्रादीनामनुज्ञया
कामगेन विमानेन पूज्यमानो ऽमरैरपि
देवानामुपकारार्थं श्रुत्वा दैत्यैः पराजितान्
प्रदत्तानि वरारोहे श्येनाय क्षुधिताय वै
तेनापि जीवितं दत्तं पन्नगाय वरानने
शुचावमेध्ये ऽपि शुभे समं वर्षति वारिदः
तस्मादिमां वरारोहे गृह गोधां सुदुःखिताम्
विमोहिनीं तिरस्कृत्य गृहगोधामुवाच ह
गच्छ विष्णुगतांल्लोकान्विधूताशेषकल्मषा
विमुच्य देहं तज्जीर्णं गृहगोधासमुद्भवम्
सीमन्तमिव कुर्वाणा वैष्णवं पदमुद्भुतम्
तम्मादियं चैव शिखिप्रदीपा जगत्प्रकाशाय नृपप्रसूता
उवाच मोहिनीं हृष्टः शीघ्रमारुह्यतां हयः
तदाकर्ण्य वचो राज्ञो मोहिनी मदलालसा
उवाच च वचो भूपं भर्तारं चारुहासिनी
पुत्रवक्त्रं स्पृहा द्रष्टुं लंपटा तव वर्तते
मोहिन्या वचनं श्रुत्वा तप्रस्थे नगरं प्रति
वनानि सुविचित्राणि मृगान्बहुविधानपि
सरांसि च विचित्राणि भूभागान्सुमनोहरान्
आकाशस्थो महीपालो नमस्कृत्य त्वरान्वितः
पश्यमानो बहून्देशान्धनधान्यसमन्वितान्
तमायान्तं नृपं श्रुत्वा चारैर्द्धर्माङ्गदः सुतः
एषा प्कराशमायाति उदीची दिङ् नृपोत्तमाः
तस्माद्गच्छामहे सर्वे संमुखं ह्यवनीपतेः
स याति नरकं घोरं यावदिन्द्राश्चतुर्द्दशा
पदे पदे यज्ञफलं प्रोचुः पौराणिका द्विजाः
अभिवादयितुं प्रेम्णा एष मे देवदेवता
जगाम संमुखं पद्भ्यां क्रोशमात्रं पितुस्तदा
स गत्वा दूरमध्वानमाससादनृपं पथि
शिरसा राजभिः सार्द्धं प्रणाममकरोत्तदा