या त्वया संगमे पुण्ये कृता श्रवणद्वादशी
प्रेतनिर्यातनी पुण्या मानसेप्सितदायिनी
सर्वतीर्थफलावाप्तिं कुरुते नात्र संशयः
सर्वं तदक्षयं भूप यत्कृतं विजयादिने
द्वादश्यामुपवासेन त्रयोदश्यां तु पारणे
दयां कृत्वा महीपाल धर्ममूर्तिर्भवान् क्षितौ
गृहगोधावचः श्रुत्वा मोहिनी वाक्यमब्रवीत्
तस्मात्किमनया कार्यं पापया भर्तुदुष्टया
साधुभ्यो यत्कृतं राजन्यशःस्वर्गकरं भवेत्
शर्करामिश्रितं क्षीरं काद्रवेये नियोजितम्
परित्यजेमां त्वं पापां गच्छावो नगराय वै
न साधूनामिदं वृत्तं भवतीति वरानने
विप्रपन्ना वरारोहे परोपकरणाय वै
चन्दनं पादपाः संतः परोपकरणाय वै
चाण्डालमन्दिरावासी भार्यातनयविक्रयी
तस्य सत्येन संतुष्टादेवाः शक्रपुरोगमाः
यदि तुष्टा हि विबुधा वरं मे दातुमर्हथ
सबालवृद्धतरुणा सनारी सचतुष्पदा
अयोध्यापातकं गृह्य गन्ताहं नरकं ध्रुवम्
स्वर्गं विबुधशार्दूलाः सत्यमेतन्मयेरितम्
जगाम स्वर्गलोकं च इन्द्रादीनामनुज्ञया
कामगेन विमानेन पूज्यमानो ऽमरैरपि
देवानामुपकारार्थं श्रुत्वा दैत्यैः पराजितान्
प्रदत्तानि वरारोहे श्येनाय क्षुधिताय वै
तेनापि जीवितं दत्तं पन्नगाय वरानने
शुचावमेध्ये ऽपि शुभे समं वर्षति वारिदः
तस्मादिमां वरारोहे गृह गोधां सुदुःखिताम्
विमोहिनीं तिरस्कृत्य गृहगोधामुवाच ह
गच्छ विष्णुगतांल्लोकान्विधूताशेषकल्मषा
विमुच्य देहं तज्जीर्णं गृहगोधासमुद्भवम्