तस्यां निवेदितं सर्वं कथं भर्ता भवेत्सुखी
दत्ते तु भेषजे तस्मिन्सुस्थो ऽभूत्तत्क्षणात्पतिः
ततः प्रभृति मे भर्ता वश्यो ऽभूद्वचने स्थितः
ताम्रभ्राष्ट्रे ह्यहं दग्धा युगानि दश पञ्च च
किञ्चित्पातकशेषेण धरायामवतारिता
साहमत्र स्थिता भूप वर्षाणामयुतं पुरा
वृथाधर्मा दुराचारा दह्यते ताम्रभ्राष्ट्रके
तस्य वश्यं चरेद्या तु सा कथं सुखमाप्नुयात्
तस्माद्भूपाल कर्तव्यं स्त्रीभिर्भर्तृवचः सदा
यदि नोद्धरसे राजन्नद्य मां शरणागताम्
या त्वया संगमे पुण्ये कृता श्रवणद्वादशी
प्रेतनिर्यातनी पुण्या मानसेप्सितदायिनी
सर्वतीर्थफलावाप्तिं कुरुते नात्र संशयः
सर्वं तदक्षयं भूप यत्कृतं विजयादिने
द्वादश्यामुपवासेन त्रयोदश्यां तु पारणे
दयां कृत्वा महीपाल धर्ममूर्तिर्भवान् क्षितौ
गृहगोधावचः श्रुत्वा मोहिनी वाक्यमब्रवीत्
तस्मात्किमनया कार्यं पापया भर्तुदुष्टया
साधुभ्यो यत्कृतं राजन्यशःस्वर्गकरं भवेत्
शर्करामिश्रितं क्षीरं काद्रवेये नियोजितम्
परित्यजेमां त्वं पापां गच्छावो नगराय वै
न साधूनामिदं वृत्तं भवतीति वरानने
विप्रपन्ना वरारोहे परोपकरणाय वै
चन्दनं पादपाः संतः परोपकरणाय वै
चाण्डालमन्दिरावासी भार्यातनयविक्रयी
तस्य सत्येन संतुष्टादेवाः शक्रपुरोगमाः
यदि तुष्टा हि विबुधा वरं मे दातुमर्हथ
सबालवृद्धतरुणा सनारी सचतुष्पदा
अयोध्यापातकं गृह्य गन्ताहं नरकं ध्रुवम्
स्वर्गं विबुधशार्दूलाः सत्यमेतन्मयेरितम्