ईप्सितो ऽयं मया प्राप्तो भवानवनिपालकः
अभिप्रीतो ऽसि मे राजन्नभिप्रीता ह्यहं तव
उत्थापयामास धराशयानमिन्द्रस्य यष्टीमिव मोहिनी सा
मा शङ्कां कुरु राजेन्द्र कुमारीं विद्ध्यकल्मषाम्
अनूढा कन्यका राजन् यदि गर्भं बिभर्ति हि
चाण्डालयोनयस्तिस्रः पुराणे कवयो विदुः
ब्राह्मण्यां शूद्रजनिता तृतीया नृपपुङ्गव
ततस्तां चपलापाङ्गीं नृपो रुक्माङ्गदो गिरौ
न तथा त्रिदिवप्राप्तिः प्रीणयेन्मां वरानने
मन्ये पुरन्दराद्देवि ह्यात्मानमधिकं क्षितौ
तस्माद्यदनुकूलं ते तत्करोमि प्रशाधि माम्
मलये मेरुशिखरे वने वा नन्दने वद
उवाचानुशयं राजन्वचनं प्रीतिवर्द्धनम्
भविष्यन्ति महीपाल कथं गच्छामि ते पुरम्
यस्याः सपत्नीप्रभवं दुःखमामरणं भवेत्
ज्ञात्वा सपत्नीप्रभवं दुःखं भर्ता कृतो मया
न त्वं वससि राजेन्द्र संध्यावल्या विना क्वचित्
दुःखेन भवतो राजन्भूरि दुःखं भवेन्मम
यत्र त्वं रंस्यसे राजंस्तत्र मे मन्दरो गिरिः
स मेरुः काञ्चनमयः सन्निधाने प्रचक्षते
भर्तृस्थानं परित्यज्य स्वपितुर्वापि वर्जितम्
सर्वधर्मविहीनापि नारी भवति सूकरी
ममिष्यामित्वया सार्द्धमीशस्त्वं सुखदुःखयोः
परिष्वज्य वरारोहामिदं वचनमब्रवीत्
मा शङ्कां कुरु वामोरु यतो दुःखं भविष्यति
एहि गच्छाव तन्वङ्गि सुखाय नगरं प्रति
भुङ्क्ष्व भोगान्मया सार्द्धं तत्रस्था स्वेच्छया प्रिये
संप्रस्थिता नूपुरगोषयुक्ता विकर्षयन्ती गिरिजातशोभाम्
पश्यमानौ बहून्भावान्गिरिजातान्मनोहरमनोहरान्
केचिन्नीलसमप्रख्याः केचित्काञ्चनसत्विषः