येन संतुष्यसे देवि समयं तं करोम्यहम्
दशावस्थां गतो देहो मम त्वत्संगमं विना
येन मे प्रत्ययो राजन् वचने तावके भवेत्
न वक्तास्यनृतं काले मार्गायं लौकिकः कृतः
अब्रवीन्नृपतिस्तां तु सुप्रसन्नमना नृप
स्वैरेष्वपि विहारेषु कदापि वरवाणिंनि
दतो ह्येष मया हस्तो दक्षिणः पुण्यलाञ्छनः
तत्सर्वं तव वामोरु यदि कुर्यान्न ते वचः
तव रूपेण मे क्षोभः सहसा प्रत्युपस्थितः
इक्ष्वाकुवशसंभूतः सुतो धर्माङ्गदो मम
ततो दृष्टो वने हृद्यो वामदेवाश्रमो मया
आरुह्य वाहनश्रेष्ठंमन्दरं द्रष्टुमागतः
प्राप्तं मच्छ्रवणे गीतं तव वक्त्रविनिर्गतम्
दृष्टेः पथमनुप्राप्ता मम त्वं चारुलोचने
सांप्रतं चेतनायुक्तस्तव वाक्यामृतेन हि
प्रत्युत्तरप्रदानेन प्रसादं कर्त्तुमर्हसि
अहं ब्रह्मभवा राजंस्त्वदर्थं समुपागता
परित्यज्य सुरान्सर्वान्विश्वंभरपुरोगमान्
संपूजयन्ती देवेशं गीतदानेन शङ्करम्
सर्वदानाधिकं भूप ह्यनन्तगतिदायकम्
ईप्सितो ऽयं मया प्राप्तो भवानवनिपालकः
अभिप्रीतो ऽसि मे राजन्नभिप्रीता ह्यहं तव
उत्थापयामास धराशयानमिन्द्रस्य यष्टीमिव मोहिनी सा
मा शङ्कां कुरु राजेन्द्र कुमारीं विद्ध्यकल्मषाम्
अनूढा कन्यका राजन् यदि गर्भं बिभर्ति हि
चाण्डालयोनयस्तिस्रः पुराणे कवयो विदुः
ब्राह्मण्यां शूद्रजनिता तृतीया नृपपुङ्गव
ततस्तां चपलापाङ्गीं नृपो रुक्माङ्गदो गिरौ
न तथा त्रिदिवप्राप्तिः प्रीणयेन्मां वरानने
मन्ये पुरन्दराद्देवि ह्यात्मानमधिकं क्षितौ