उन्मील्य नेत्रे राजेन्द्र शतपत्रनिभे तथा
मया बाले सुबहुशः पूर्णचन्द्रनिभाननाः
यादृशं त्वं धारयसे रूपं लोकविमोहनम्
अजल्पितवचो देवि मोहितस्तव तेजसा
नादेयमस्तीह जगत्त्रये ऽपि तवानुरागेण निबद्धचेतसः
घनस्तनीं व्योमसुबद्धदेहां निष्काननां सुंदरि वामशीलाम्
सकोशबद्धां गजवाजिपूर्णां समन्त्रिहृद्यां नगरैः समेताम्
किं पुनर्द्धनरत्नादि प्रसीद मम मोहिनि
समुवाच स्मितं कृत्वा तमुत्थाप्य नृपं तदा
यद्विदिष्याम्यहं काल तत्कार्यमविशङ्कया
येन संतुष्यसे देवि समयं तं करोम्यहम्
दशावस्थां गतो देहो मम त्वत्संगमं विना
येन मे प्रत्ययो राजन् वचने तावके भवेत्
न वक्तास्यनृतं काले मार्गायं लौकिकः कृतः
अब्रवीन्नृपतिस्तां तु सुप्रसन्नमना नृप
स्वैरेष्वपि विहारेषु कदापि वरवाणिंनि
दतो ह्येष मया हस्तो दक्षिणः पुण्यलाञ्छनः
तत्सर्वं तव वामोरु यदि कुर्यान्न ते वचः
तव रूपेण मे क्षोभः सहसा प्रत्युपस्थितः
इक्ष्वाकुवशसंभूतः सुतो धर्माङ्गदो मम
ततो दृष्टो वने हृद्यो वामदेवाश्रमो मया
आरुह्य वाहनश्रेष्ठंमन्दरं द्रष्टुमागतः
प्राप्तं मच्छ्रवणे गीतं तव वक्त्रविनिर्गतम्
दृष्टेः पथमनुप्राप्ता मम त्वं चारुलोचने
सांप्रतं चेतनायुक्तस्तव वाक्यामृतेन हि
प्रत्युत्तरप्रदानेन प्रसादं कर्त्तुमर्हसि
अहं ब्रह्मभवा राजंस्त्वदर्थं समुपागता
परित्यज्य सुरान्सर्वान्विश्वंभरपुरोगमान्
संपूजयन्ती देवेशं गीतदानेन शङ्करम्
सर्वदानाधिकं भूप ह्यनन्तगतिदायकम्