नादेयं विद्यते राजन्गृहायातस्य ते ऽधुना
पटहं वासरे विष्णोः प्रजाभोजनवारणम्
प्राप्तमेव मया सर्वं त्वदङ्घ्रियुगलेक्षणात्
तं पृच्छामि द्विजाग्र्यं त्वां सर्वसंदेहभञ्जनम्
या विलोकयते दृष्ट्या मां सदा मन्मथाधिकम्
तत्र तत्र निधानानि प्रकाशयति मेदिनी
सदा भाति मुनिश्रेष्ठ शारदेन्दुप्रभा यथा
अन्नं पचति यत्स्वल्पं तस्मिन्भुञ्जन्ति कोटयः
नावज्ञा क्रियते ब्रह्मन् वाक्येनापि प्रसूप्तया
अहमेव धरापृष्ठे पुत्री द्विजवरोत्तम
एकद्वीपपतिश्चाहं विदितो धरणीतले
मदर्थे येन विप्रेन्द्र समानीता नृपात्मजा
अथ तेनाधिपतिना रूपद्रविणशालिना
यो गत्वा प्रमदाराज्यं जित्वा ताः प्रमदा रणे
प्रददौ मयि ताः सर्वाः प्रणम्य च पुनः पुनः
तानि मे प्रददौ पुत्रो जनन्या तूपवर्णितः
पुनरायाति शर्वर्यां मत्पादाभ्यङ्गकारणात्
प्रबोधयन्प्रेष्यजनान्निद्रया संकुलेन्द्रियान्
अप्रमेयं मम सुखं वशगा हि प्रिया गृहे
वर्तते हि जनः सर्वो ममाज्ञापालकः क्षितौ
इह जन्मकृतं वापि परजन्मकृतं तथा
मम पुण्यं वद ब्रह्मन् विचार्य स्वमनीषया
विद्वत्सु पूजा द्विजदानशक्तिर्मन्ये ऽहमेतत्सुकृतप्रसूतम्
चिन्तयित्वा क्षणं ज्ञात्वा कारणं तमुचाव ह
दारिर्द्येण पराभूतो दुष्टया भार्यया तथा
निवसन्दुःखसंतप्तो बहुवर्षाणि पार्थिव
ततः सर्वाणि तीर्थानि परक्रम्य महीपते
तत्र स्नातं त्वया विप्रसंगेन यमुनाजले
मन्दिरे च वराहस्य कथ्यमानां कथां नृप
चतुर्भिः पारणैर्यस्य निष्पत्तिस्तु विधीयते